Spiegeling School voor Intuïtieve Natuurcoaching

Weblog

31jan

Hoe zit het met jou en je Zelfgevoel?
Heb je vertrouwen in jezelf en de dingen die  je doet, in de beslissingen die je neemt of ben je een "eeuwige" twijfelkont?
Sta je achter je besluit of ben je een grote weifelaar?


Voor 2017 heb ik een tarot Jaarlegging gedaan: de Jaarkaart Overgave in het midden en per maand 12 kaarten blind daaromheen. Toen ik deze een voor een omdraaide was de eerste kaart voor de maand januari 'twijfel'.
Daar moest ik wel even van zuchten want twijfelen is juist iets waar ik heel graag vanaf wil. Ik heb er al mijn hele leven last van, maar gelukkig wordt het in de loop der jaren steeds minder. En kom ik er gaandeweg achter dat deze 'vooruitgang' vooral veel te maken heeft met beter in contact zijn met mijn gevoel en daar op (durven) vertrouwen.

Ik heb de definitie van 'twijfelen' op Internet opgezocht en kwam daar een uitleg tegen die eveneens over het woord 'weifelen' gaat; beide termen zijn met elkaar verwant. 

Twijfelen en weifelen drukken allebei uit dat er geaarzeld wordt, dat iemand besluiteloos is. Beide termen worden vaak door elkaar gebruikt. Het verschil is minimaal en in de praktijk komt het op hetzelfde neer. In de meeste contexten zijn weifelen en twijfelen allebei mogelijk, al bestaat er wel een nuanceverschil.

Weifelen is verwant aan het werkwoord wuiven; het betekent zoiets als 'heen en weer bewegen tussen twee (of meer) mogelijkheden.

Weifelen heeft vooral de betekenis van aarzelen, 'dubben of je iets wel of niet zult doen'  en past in zinnen als:  'de atleet weifelde even, maar schreef zich toch in voor de wedstrijd of:' 'hij weifelde bijna een halve minuut voor hij antwoord gaf, maar deed ten slotte toch z'n mond open'.

Twijfelen is afgeleid van het telwoord twee en duidt op een innerlijke tweestrijd: of het een, of het ander. Twijfelen wordt gebruikt in keuzesituaties en heeft vooral de betekenis van 'niet weten wat te doen of welk alternatief te kiezen'.  Ook: iets niet zeker weten. Bijvoorbeeld: 'Ik twijfel tussen de Samsung en de Apple' of 'Ik twijfel over de juiste schrijfwijze van przewalskipaard',  'Ik twijfel aan  zijn goede bedoelingen.' 

Ik herken beide definities en gebruik ze door elkaar heen.
Zoals je in mijn blog 'Gemiste kans' kunt lezen had de juiste beslissing nemen vroeger voor mij de lading van leven op dood.
Dat is er in de loop van de tijd gelukkig wel afgegaan. Het maakte in mijn geval vooral dat ik achteráf vaak twijfelde of ik het wel goed had gedaan. Het heeft voor mij veel met onzekerheid te maken en angst om het fout te doen.

Had ik maar, als ik maar....
In mijn jonge jaren stond ik in mijn vriendenkring bekend als "Mirjam had ik maar, als ik maar".
In mijn hoofd speelde ná een besluit, steeds de film af 'wat er gebeurd zou zijn als...." ik wel of niet die bepaalde keuze had gemaakt. Want dan had mijn leven een heel andere wending genomen!

Omdat ik geen goed contact had met mijn diepere gevoel wat ik zélf nu echt wilde, was ik makkelijk beïnvloedbaar en ging vaak (te) snel mee met de mening of het advies van anderen. Mijn vader heeft in die zin wel een stempel op mijn leven gedrukt.
Ik wist bijvoorbeeld zeker dat ik naar Utrecht wilde om te studeren, het leek mij een fantastische stad om op kamers te gaan, maar ik wist alleen niet wát.
Zelf dacht ik aan psychologie maar daar hadden mijn ouders niet veel mee op. Het advies van mijn vader, die zelf meester in de rechten was, was om rechten te gaan studeren "want daar kon je alle kanten mee op".
Ik wist eigenlijk al metéén dat dat niets voor mij was, maar ik wilde zó graag naar Utrecht en had geen alternatief dus heb ik impulsief de sprong gewaagd, waar ik na een maand al grote spijt van had: Had ik dat maar niet gedaan.....

Die rechtenstudie bleek inderdaad helemaal NIETS voor mij!

Ik viel erg uit de toon tussen de Koorballen en rechten'trutjes' met mijn henna haren, paarse jas en dito schoenen.
Mijn medestudenten zagen er standaard uit alsof ze naar een bruiloft gingen en ik liep daar als een verdwaalde hippy tussen.
In de introductiedagen voor nieuwe studenten had ik leuke lui leren kennen maar die gingen sociologie of psychologie studeren. Ze zaten in hetzelfde gebouw. Met de lift moest ik één etage hoger zijn en dan zag ik mijn soortgenoten met pijn in het hart in hun vale spijkerbroek gezellig met elkaar staan keuvelen en ik steeg door naar de ballenafdeling.

Mijn studententijd in Utrecht kenmerkte zich door grote eenzaamheid en het gevoel er niet bij te horen. Wat inderdaad ook zo was
Na een half jaar ploeteren, inhoudelijk was de rechtenstudie ook helemaal niets voor mij al is er een goede advocaat aan mij verloren gegaan, ben ik overgestapt naar de Sociale Academie. Dat was een compromis: toch iets sociaals maar geen universitaire studie meer.
Want zoals het vak economie mij opbrak, zag ik mijzelf ook geen ster zijn in statistiek, gezien mijn chronische onvoldoendes voor wiskunde op de Middelbare School.

De Sociale Academie heb ik met grote moeite afgemaakt. Ik vond het een waardelóze studie en had niet het gevoel dat ik daar nu echt iets had geleerd. Eindeloze en oeverloze discussies, geen fatsoenlijke boeken maar een overdosis aan stencils waar je je hele huis mee kon behangen en veel 'a-sociale' reakties, ook van docenten.
Ik zag mijzelf aan het eind van die 4 jaar geen cliënten met problemen helpen en van mijn afgestudeerde "collega's" had ik ook geen hoge pet op. Ik zou zeker niet naar hen toegaan als ik met iets zat!
Ik heb me jarenlang geschaamd voor het feit dat ik een "studie" maatschappelijk werk had gevolgd en verontschuldigde mij steevastal  bij voorbaat dat ik op de Sociale Academie had gezeten als mensen vroegen wat voor "opleiding" ik had gedaan.

Pas járen later, met het leven als leerschool, had ik het gevoel dat ik wat te bieden had op hulpverleningsgebied en heb ik wat banen in die richting gehad. En nu ben ik (natuur)coach en schrijf ondermeer deze blogs om anderen te laten delen in mijn opgedane wijsheid en levenservaring die ik graag doorgeef.

Kiezen
Toen ik járen geleden naar een lezing ging over keuzes maken, stelde ik de vraag wat ik het beste kon doen, of ik voor situatie A of B moest kiezen en hoe ik daar achter kwam. Het maalde al weken rond in mijn hoofd en ik kwam er maar niet uit.
De bekende Amerikaanse voorgangster gaf slechts als antwoord 'just do it'. Ik voelde me enorm bekocht, had ik hier nu €25 voor betaald om zo'n antwoord terug te krijgen?!
De vriendin die mij had uitgenodigd met haar mee te gaan, wist echter de diepere bedoeling van dit antwoord uit te leggen: het maakt in feite niet uit welke keuze je maakt want er is geen goede of foute keuze, er is alleen ervaring!

Ik moet eerlijk zeggen dat het enige tijd heeft geduurd, wel een paar jaar zelfs, voordat ik deze uitleg begreep én er vrede mee had. In eerste instantie vond ik het een 'dood doener' waar ik helemaal niets aan had in mijn beleving.
De opmerking kreeg pas veel later betekenis omdat ik toen inmiddels het overzicht plus de ervaring had dat zogenaamde 'foute keuzes' achteraf vaak heel juist waren gebleken en me inderdaad een ervaring hadden gegeven waar ik innerlijk rijker van was geworden en die ik niet had willen missen.

Sindsdien is het 'had ik maar, als ik maar....' gevoel zo goed als verdwenen; ik hoor het mezelf eigenlijk nooit meer zeggen.
En het is ook al jaren niet meer mijn bijnaam!

Hoe zit het bij jou met de keuzes en besluiten in je leven?
Wie of wat speelt een rol bij je besluitvorming of de keuze die je maakt?
Wat hebben de zogenaamde 'foute' keuzes je aan ervaring(en) gebracht die je - achteraf bezien - niet had willen missen?
En die wellicht een 'transformatie' hebben betekend op je levenspad?

Voel je vrij om op deze blog te reageren en je ervaring te delen!


Mirjam

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Tags

SPIEGELING School voor Intuïtieve Natuurcoaching 06-42 36 51 44 info AT spiegeling DOT net KvK 30215230