Spiegeling School voor Intuïtieve Natuurcoaching

Weblog

21feb

Wat heb jij met de thema's 'geven en ontvangen'? Ben je vooral een gever en heb je moeite met ontvangen?
Of ben je juist goed in ontvangen en vind je het lastiger om te geven?

Kijk zonder oordeel naar deze dynamiek in jezelf en onderzoek of er sprake is van balans tussen beide of niet.....

Doorgaans zijn we meer geneigd naar de ene kant dan naar de andere. Ikzelf bijvoorbeeld vind geven veel makkelijker én ook prettiger dan ontvangen. Raar eigenlijk want wie wil er niet graag iets krijgen zou je zeggen?
Als ik probeer te kijken naar een diepere laag die onder dit mechanisme zit, ontdek ik bij mezelf dat ik bij geven zelf de regie heb wat bij ontvangen niet zo is. Ik houd de zaken blijkbaar graag in de hand en onder controle. Dat is zeker een aspect dat meespeelt en wat ik bij mezelf wel herken, maar zeker niet het enige.

Ik vind het ook echt héél erg leuk om te geven en attenties uit te delen en anderen daarmee te verrassen. Ik ben iemand van de kaartjes en kadootjes. Het leukste van Sinterklaas vind ik de voorpret van iets geschikts vinden én het vooraf genieten van de voorgestelde blijde reaktie van de ander. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is en het houdt me nauwelijks bezig wat Sinterklaas voor mij in petto heeft.

Ik werk al 6 jaar een middag per week als gastvrouw in een spiritueel centrum en ben daar een jaar lang de "kadootjes-juf" geweest. Het was mijn taak om voor iedere jarige collega binnen de marge van €10 een kadootje te vinden en dat vond ik toch leuk!
Ik had er een intuïtieve neus voor. Van tevoren wist ik niet wat ik zou gaan kopen en 9 van de 10 keer kwam ik 'spontaan' iets tegen wat perfect bij de persoon paste. Dat gaf me een enorme kick én grote moeite om te moeten wachten totdat ik het presentje kon overhandigen.

Mogelijk heb ik dit "talent" van mijn vader. Hij was een schoolvoorbeeld van heel goed kunnen geven maar veel minder goed ontvangen.  Tot irritatie toe, want hij cijferde zichzelf helemaal weg, was altijd in de weer voor anderen en vroeg nooit iets voor zichzelf. Ik vond deze "zelfopoffering" (in mijn ogen althans, hij had nergens last van) vaak te ver gaan. 
Zeker toen hij fulltime voor mijn dementerende moeder zorgde en het vertikte om op zaterdagavond naar zijn geliefde kerkdienst te gaan 'want mijn moeder wilde niet dat hij wegging en haar alleen liet'. Het hielp geen sikkepit dat ik thuis was en op mijn moeder kon passen die 5 minuten later niet eens meer wist dat hij vertrokken zou zijn. Ik kon hoog en laag springen maar hij bleef toch echt thuis.

Wat ook typisch iets voor mijn vader was, is dat hij altijd met geld aan kwam zetten om iets goed te maken. Ik zal nooit die éne keer vergeten dat hij, toen ik weer eens een weekend thuis logeerde, op de rand van mijn bed kwam zitten en zijn excuus aanbood voor een botte opmerking die mijn dementerende moeder de vorige avond tegen mij had gemaakt.
Tot mijn grote verrassing kreeg ik óók nog een onhandige aai over mijn wang, waarna het bekende briefje uit de portemonnee werd getoverd, dat dan weer wel. Maar de twee voorgaande handelingen van excuus + aai waren uniek en eenmalig. Dat is daarvoor en daarna nooit meer voorgekomen! Het geven heb ik dus van geen vreemde. Dat moge duidelijk zijn.

Er blijken nog meer addertjes onder het gras te zitten als het om ontvangen gaat, heb ik bij mezelf ontdekt. Geen regie en controle hebben en het initiatief uit handen moeten geven is één aspect. Maar een ander, ook niet onbelangrijke beweegreden is hoeveel ik mezelf waard vind om "zomaar" iets te ontvangen ZONDER DAAR IETS VOOR TE HOEVEN DOEN !!
Dat geeft me een bezwaard gevoel, te vergelijken bijna met een schuldgevoel: wáár heb ik dit aan verdiend; ik heb er niets voor gedaan?!

Daarnaast ben ik ook nog eens heel kritisch en vind ik ook niet alles leuk wat ik krijg, maar ja, dat kun je dan weer niet laten merken vind ik want je kijkt een gegeven paard immers niet in de bek, heb ik van huisuit geleerd. Dat is echt not done.
Dan maar dat lelijke schilderijtje van tante Fien in de kast leggen en hopen het niet te vergeten op te hangen als ze op bezoek komt. En dan ook maar hopen dat ze dat van tevoren wel even aankondigt....!

Sinds anderhalf jaar heb ik "verkering" met een partner die mij ongeloofllijk in de watten legt en mij continu met allerlei attenties verwent en verrast. Van lieve berichtjes, bloemen, uitjes tot en met grotere en kleinere kadootjes. Ik zal je eerlijk zeggen, en hij weet dat inmiddels ook, dat me dat soms irriteert en ik er niet altijd blij op kan reageren.
En dat heeft niet alleen te maken met 'moeite hebben met ontvangen of mezelf dat niet waard vinden', maar óók met BALANS.

In mijn optiek én eveneens persoonlijke beleving, moeten geven en ontvangen enigszins in balans zijn. Als de wijzer te ver naar de ene of de andere kant uitslaat, voelt het niet meer gelijkwaardig of evenredig en dat vind IK niet prettig in ieder geval. Zeker niet voor iemand die er juist altijd zo van geniet om zelf iets te kunnen geven en een ander te verrassen.

Ik strip regelmatig de Happinez bladen die ik in huis heb op plaatjes en teksten voor collages, een van mijn hobbies waar ik dol op ben, en van de week kwam ik onderstaande tekst tegen die me erg aanspreekt:

Geef weg waarvan je het meeste hebt. Verbind je met anderen, gebruik je talent als kompas en wees niet bang om eerst te geven voordat je iets ontvangt.

Op een van mijn recente collages heb ik als citaat-teksten opgenomen:

The meaning of life is to find your gift; the purpose of life is to give it away
It's not important how much you give, but how much love you put into giving


Beide citaten spreken me erg aan, het hoeft niet altijd groot(s) te zijn wat je weggeeft, het gaat om de intentie.
Maar waar ik me vooral door aangesproken voel is door het eerste citaat: ontdek je talent en deel dat uit aan de wereld!
Daar ben ik  heel aktief mee bezig sinds dit jaar 2017 van start is, onder andere door het schrijven van blogs waartoe ik ineens een enorme inspiratie voel.
Eén van mijn talenten is al schrijvende een (herkenbare) boodschap doorgeven van lessen die ik zelf in en door het leven heb mogen ervaren. Ervaringen die me gebracht hebben tot waar ik nu sta en WIE IK NU BEN en die ik graag met jou als lezer wil delen.

Daarnaast word ik er heel BLIJ van en geeft het me een heel voldaan gevoel als ik iets - zonder daar moeite voor te hoeven doen - op papier heb gezet. En zeker als ik dan van anderen terughoor dat ze veel herkennen in wát ik verwoord en daar veel aan hebben. Dát is ook mijn intentie!
Schrijven blijkt een talent te zijn dat ik meegenomen heb uit een van mijn vorige levens. Een medium bij wie ik ooit een cursus intuïtieve ontwikkeling volgde zag mij in de Middeleeuwen met een potje inkt en bijbehorende penveer hele lappen tekst schrijven.... Ik weet daar zelf niets van maar ik geloof het meteen.

Ik ben er inmiddels ook achter wanneer iets een talent van je is. Het kenmerkt zich door twee wezenlijke aspecten: het gaat je moeiteloos af én je krijgt er positieve energie van.  Ik vind zelf anderen juist erg talentvol als ze iets kunnen wat ik juist niet kan. 

Ter afsluiting aan jou als lezer van dit schrijfsel de vraag:

Wat is jóuw talent wat je aan de wereld mee wilt geven?

Wat gaat jou moeiteloos af en maakt je blij of geeft je positieve energie?

Waar kun jij anderen mee verblijden?

GEEF WAT JE ZELF ZOU WILLEN ONTVANGEN EN GENIET ERVAN !!

Mirjam

 



 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Tags

SPIEGELING School voor Intuïtieve Natuurcoaching 06-42 36 51 44 info AT spiegeling DOT net KvK 30215230