Spiegeling School voor Intuïtieve Natuurcoaching

Weblog

10jan

Ken je dat gevoel, dat je ergens een beslissing over neemt omdat iets wel of niet goed voelt en dat je achteraf gaat twijfelen of je wel de juiste keuze hebt gemaakt en je nu niet iets mist daardoor wat je niet had willen missen?!

Dit gevoel is een steeds terugkerende rode draad in mijn 58-jarig bestaan, wat ik vroeger altijd omschreef als 'mijn gemiste kans syndroom', want het was heel heftig én energie-vretend, zelfs obsessief kan ik wel zeggen. Mijn burnout in 2001 is er door ontstaan.

Náchten zwetend wakker gelegen over de beslissing aangaande een nieuwe matras die ik had gekocht en een en al paniek of het wel de goede was. Ruilen kon niet meer en ik had er een fiks bedrag voor uitgegeven.

Als mensen me vroegen wat voor werk ik deed waardoor ik burnout was geraakt, moest ik altijd zeggen dat ik op 't moment van mijn burnout niet werkte, maar dat persoonlijke patronen de oorzaak waren.
Men dacht eerder nog dat een burnout automatisch met werk en een te hoge werkdruk te maken had. Op dat moment wist ik zelf nog niet dat ik ook hooggevoelig was en dat het dáár ook mee samenhing, maar dit even terzijde.

Terug naar mijn matras.
Ik ben hulp gaan zoeken want ik had zelf ook wel door dat hier iets anders aan ten grondslag moest liggen. Het was te belachelijk voor woorden vond ik, om een burnout te krijgen naar aanleiding van een zogenaamde miskoop van een triviaal onderwerp als een nieuwe matras!

Mijn 'gemiste kans syndroom' had altijd eenzelfde verloop: vooraf heel veel twijfel ten aanzien van de te nemen beslissing, maar achteraf nog véél meer twijfel en dat ging steevast gepaard met een enórm zelfverwijt en boos op mezelf zijn.
Het voelde steeds alsof de wereld verging en het een zaak van 'leven op dood' was of ik wel het juiste besloot.

In een regressie-sessie kwam ik erachter dat dit ook inderdaad het geval was en dat de angel van mijn 'gemiste kans paniek' in een vorig leven lag, waarbij ik een beslissing had genomen met vérstrekkende gevolgen en daarbij inderdaad het leven had gelaten.
Ik heb de beelden die ik in die sessie heel helder voor me zag daarna meteen geschilderd om ze tastbaar te maken en zowel het beeld als het bijbehorende gevoel staan nog op mijn netvlies gegrift alsof het gisteren was.

Het is sindsdien wel beter gegaan maar echt helemaal weg is de twijfel of ik wel de juiste beslissing neem nooit.

Nu heb ik in mijn leven ook wel beslissingen genomen die ik achteraf beter ánders had kunnen doen en waarbij ik voorál teveel naar anderen heb geluisterd (o.a. mijn vader) en heb gedaan wat ZIJ goed voor mij vonden in plaats van wat ik eigenlijk zelf echt had gewild.
Maar dat is niet uniek voor mij alleen, dat zullen veel meer mensen bij zichzelf ongetwijfeld herkennen neem ik aan?!
Wie neemt er nooit eens, onder invloed van de buitenwereld, een besluit wat je uit jezelf toch anders genomen zou hebben?

Mijn therapeute van destijds gaf aan dat ik moest kijken naar het gevoel dat ik had op het momént dat ik mijn beslissing nam.
En niet achteraf gaan twijfelen omdat het resultaat anders uitpakte dan ik had verwacht of gehoopt.
En eveneens, en dat vond ik wel een eye-opener, dat je op een gemaakte beslissing ook weer terug kunt komen en je een ándere keuze kunt maken.
Dat had ik zelf nog niet bedacht.

Er is in de loop der tijd wel het nodige veranderd wat ik vooral merk aan mijn koopgedrag. Ik heb het niet meer nodig om van alles twee (!) te kopen omdat ik niet kan kiezen en dan achteraf paniek voel omdat ik het andere heb gemist, vanuit mijn 'kiezen = verliezen' gevoel. 

Ik hoef ook niet meer dágen lang alle winkels af te struinen en alles met elkaar te vergelijken en weer en weer, voordat ik een keuze maak. Het malen na afloop is ook zo goed als verdwenen.
Maar dan heb ik het over aankopen en niet over andersoortige, meer emotionele keuzes en beslissingen waar méér van afhangt.

Ik ben er inmiddels achter waar mijn keuze dilemma nog meer mee te maken heeft: ook met een oud loyaliteitsgevoel uit mijn kindertijd naar beide ouders met wie ik een moeizaam contact had tijdens mijn kinderjaren, vooral met mijn moeder.
Je kunt als kind niet kiezen voor één van beide ouders, want je hebt de zorg en aandacht van allebei (!) nodig. Als je kiest voor de een 'verlies' je de ander en vice versa. Dus hield kiezen in mijn beleving altijd een verlies-situatie in.

Inmiddels is het 2017 en staan de zaken er gelukkig danig anders voor.

Mede omdat ik veel méér contact heb met mijn gevoel én met mijn intuïtie vanwege mijn 'hooggevoeligheid'.
Hierdoor kan ik sneller keuzes maken en beslissingen nemen, zonder dat ik daar op terug hoef te komen of achteraf over ga piekeren 'of ik het wel goed heb gedaan'.
Dit wordt versterkt doordat later regelmatig blijkt hoe goed mijn besluit is geweest en dat mijn gevoel het wel degelijk bij het rechte eind had, zelfs als anderen een andere opvatting hebben!

Het blijft wel een zwakke plek, want juist dán ga ik gemakkelijk weer aan mijn eigen gevoel twijfelen en ben ik geneigd om mee te gaan met de ander en diens gevoel meer op waarde te schatten dan dat van mezelf. Het proces is nooit "klaar"....
Vooral als het om zogeheten 'gevoelszaken' gaat. Dan vind ik het een hele uitdaging om bij mezelf te blijven en te onderscheiden wát een juist en aanvoelend 'gevoel' is en wát een emotie, wat er van mezelf is en wat van de ander.

Ik word er gelukkig steeds beter in om bij mezelf te blijven én op mezelf en mijn eigen gevoel te vertrouwen. Ook al betekent dit in sommige gevallen dat ik afscheid moet nemen van mensen of situaties die me aan t hart gaan of gingen. Dan is er inderdaad sprake van een verlies.

Máár, heb ik intussen ervaren: liever iets verliezen wat niet (meer) bij mij past of wat ik als onzuiver ervaar, dan mezelf verliezen en me tegen wil en dank aanpassen omdat ik dénk iets van de ander nodig te hebben wat ik zelf niet heb en zou missen.
Ik ben er intussen óók achter dat zich altijd weer nieuwe mogelijkheden aandienen en er mensen en situaties op je pad komen die béter voor je zijn en béter voelen dan hetgeen je vaarwel hebt gezegd. 

Het citaat 'als God een deur sluit, opent hij elders weer een raam'  heeft zich al vaker bewezen.
Ik wijt dat overigens niet aan een 'God' die de touwtjes van mijn leven in handen heeft, maar ik ervaar het wel degelijk als Kosmische Leiding en dat 'niets voor niets gebeurt'.

Door deze ervaring maar vaak genoeg op te doen, wordt het vertrouwen in mijn Intuïtie en Zelfgevoel versterkt: dat ik kan varen op mijn eigen kompas en niet afhankelijk (meer) hoef te zijn van de mening of uitspraken van anderen.

Ik kan je zeggen: dit is een BEVRIJDING !!
Die wens ik jou ook toe: Geloof niet alles wat een ander zegt, durf te vertrouwen op je eigen gevoel !


Mirjam

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Tags

SPIEGELING School voor Intuïtieve Natuurcoaching 06-42 36 51 44 info AT spiegeling DOT net KvK 30215230