Spiegeling School voor Intuïtieve Natuurcoaching

Weblog

21feb

Wat heb jij met de thema's 'geven en ontvangen'? Ben je vooral een gever en heb je moeite met ontvangen?
Of ben je juist goed in ontvangen en vind je het lastiger om te geven?

Kijk zonder oordeel naar deze dynamiek in jezelf en onderzoek of er sprake is van balans tussen beide of niet.....

Doorgaans zijn we meer geneigd naar de ene kant dan naar de andere. Ikzelf bijvoorbeeld vind geven veel makkelijker én ook prettiger dan ontvangen. Raar eigenlijk want wie wil er niet graag iets krijgen zou je zeggen?
Als ik probeer te kijken naar een diepere laag die onder dit mechanisme zit, ontdek ik bij mezelf dat ik bij geven zelf de regie heb wat bij ontvangen niet zo is. Ik houd de zaken blijkbaar graag in de hand en onder controle. Dat is zeker een aspect dat meespeelt en wat ik bij mezelf wel herken, maar zeker niet het enige.

Ik vind het ook echt héél erg leuk om te geven en attenties uit te delen en anderen daarmee te verrassen. Ik ben iemand van de kaartjes en kadootjes. Het leukste van Sinterklaas vind ik de voorpret van iets geschikts vinden én het vooraf genieten van de voorgestelde blijde reaktie van de ander. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is en het houdt me nauwelijks bezig wat Sinterklaas voor mij in petto heeft.

Ik werk al 6 jaar een middag per week als gastvrouw in een spiritueel centrum en ben daar een jaar lang de "kadootjes-juf" geweest. Het was mijn taak om voor iedere jarige collega binnen de marge van €10 een kadootje te vinden en dat vond ik toch leuk!
Ik had er een intuïtieve neus voor. Van tevoren wist ik niet wat ik zou gaan kopen en 9 van de 10 keer kwam ik 'spontaan' iets tegen wat perfect bij de persoon paste. Dat gaf me een enorme kick én grote moeite om te moeten wachten totdat ik het presentje kon overhandigen.

Mogelijk heb ik dit "talent" van mijn vader. Hij was een schoolvoorbeeld van heel goed kunnen geven maar veel minder goed ontvangen.  Tot irritatie toe, want hij cijferde zichzelf helemaal weg, was altijd in de weer voor anderen en vroeg nooit iets voor zichzelf. Ik vond deze "zelfopoffering" (in mijn ogen althans, hij had nergens last van) vaak te ver gaan. 
Zeker toen hij fulltime voor mijn dementerende moeder zorgde en het vertikte om op zaterdagavond naar zijn geliefde kerkdienst te gaan 'want mijn moeder wilde niet dat hij wegging en haar alleen liet'. Het hielp geen sikkepit dat ik thuis was en op mijn moeder kon passen die 5 minuten later niet eens meer wist dat hij vertrokken zou zijn. Ik kon hoog en laag springen maar hij bleef toch echt thuis.

Wat ook typisch iets voor mijn vader was, is dat hij altijd met geld aan kwam zetten om iets goed te maken. Ik zal nooit die éne keer vergeten dat hij, toen ik weer eens een weekend thuis logeerde, op de rand van mijn bed kwam zitten en zijn excuus aanbood voor een botte opmerking die mijn dementerende moeder de vorige avond tegen mij had gemaakt.
Tot mijn grote verrassing kreeg ik óók nog een onhandige aai over mijn wang, waarna het bekende briefje uit de portemonnee werd getoverd, dat dan weer wel. Maar de twee voorgaande handelingen van excuus + aai waren uniek en eenmalig. Dat is daarvoor en daarna nooit meer voorgekomen! Het geven heb ik dus van geen vreemde. Dat moge duidelijk zijn.

Er blijken nog meer addertjes onder het gras te zitten als het om ontvangen gaat, heb ik bij mezelf ontdekt. Geen regie en controle hebben en het initiatief uit handen moeten geven is één aspect. Maar een ander, ook niet onbelangrijke beweegreden is hoeveel ik mezelf waard vind om "zomaar" iets te ontvangen ZONDER DAAR IETS VOOR TE HOEVEN DOEN !!
Dat geeft me een bezwaard gevoel, te vergelijken bijna met een schuldgevoel: wáár heb ik dit aan verdiend; ik heb er niets voor gedaan?!

Daarnaast ben ik ook nog eens heel kritisch en vind ik ook niet alles leuk wat ik krijg, maar ja, dat kun je dan weer niet laten merken vind ik want je kijkt een gegeven paard immers niet in de bek, heb ik van huisuit geleerd. Dat is echt not done.
Dan maar dat lelijke schilderijtje van tante Fien in de kast leggen en hopen het niet te vergeten op te hangen als ze op bezoek komt. En dan ook maar hopen dat ze dat van tevoren wel even aankondigt....!

Sinds anderhalf jaar heb ik "verkering" met een partner die mij ongeloofllijk in de watten legt en mij continu met allerlei attenties verwent en verrast. Van lieve berichtjes, bloemen, uitjes tot en met grotere en kleinere kadootjes. Ik zal je eerlijk zeggen, en hij weet dat inmiddels ook, dat me dat soms irriteert en ik er niet altijd blij op kan reageren.
En dat heeft niet alleen te maken met 'moeite hebben met ontvangen of mezelf dat niet waard vinden', maar óók met BALANS.

In mijn optiek én eveneens persoonlijke beleving, moeten geven en ontvangen enigszins in balans zijn. Als de wijzer te ver naar de ene of de andere kant uitslaat, voelt het niet meer gelijkwaardig of evenredig en dat vind IK niet prettig in ieder geval. Zeker niet voor iemand die er juist altijd zo van geniet om zelf iets te kunnen geven en een ander te verrassen.

Ik strip regelmatig de Happinez bladen die ik in huis heb op plaatjes en teksten voor collages, een van mijn hobbies waar ik dol op ben, en van de week kwam ik onderstaande tekst tegen die me erg aanspreekt:

Geef weg waarvan je het meeste hebt. Verbind je met anderen, gebruik je talent als kompas en wees niet bang om eerst te geven voordat je iets ontvangt.

Op een van mijn recente collages heb ik als citaat-teksten opgenomen:

The meaning of life is to find your gift; the purpose of life is to give it away
It's not important how much you give, but how much love you put into giving


Beide citaten spreken me erg aan, het hoeft niet altijd groot(s) te zijn wat je weggeeft, het gaat om de intentie.
Maar waar ik me vooral door aangesproken voel is door het eerste citaat: ontdek je talent en deel dat uit aan de wereld!
Daar ben ik  heel aktief mee bezig sinds dit jaar 2017 van start is, onder andere door het schrijven van blogs waartoe ik ineens een enorme inspiratie voel.
Eén van mijn talenten is al schrijvende een (herkenbare) boodschap doorgeven van lessen die ik zelf in en door het leven heb mogen ervaren. Ervaringen die me gebracht hebben tot waar ik nu sta en WIE IK NU BEN en die ik graag met jou als lezer wil delen.

Daarnaast word ik er heel BLIJ van en geeft het me een heel voldaan gevoel als ik iets - zonder daar moeite voor te hoeven doen - op papier heb gezet. En zeker als ik dan van anderen terughoor dat ze veel herkennen in wát ik verwoord en daar veel aan hebben. Dát is ook mijn intentie!
Schrijven blijkt een talent te zijn dat ik meegenomen heb uit een van mijn vorige levens. Een medium bij wie ik ooit een cursus intuïtieve ontwikkeling volgde zag mij in de Middeleeuwen met een potje inkt en bijbehorende penveer hele lappen tekst schrijven.... Ik weet daar zelf niets van maar ik geloof het meteen.

Ik ben er inmiddels ook achter wanneer iets een talent van je is. Het kenmerkt zich door twee wezenlijke aspecten: het gaat je moeiteloos af én je krijgt er positieve energie van.  Ik vind zelf anderen juist erg talentvol als ze iets kunnen wat ik juist niet kan. 

Ter afsluiting aan jou als lezer van dit schrijfsel de vraag:

Wat is jóuw talent wat je aan de wereld mee wilt geven?

Wat gaat jou moeiteloos af en maakt je blij of geeft je positieve energie?

Waar kun jij anderen mee verblijden?

GEEF WAT JE ZELF ZOU WILLEN ONTVANGEN EN GENIET ERVAN !!

Mirjam

 



 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

14feb

Liefde.... een onderwerp waar wereldwijd over gezongen en geschreven wordt

Liefde.... in vele vormen en gedaantes

Liefde .... zo oud als de mensheid en daarvóór

Liefde.... voor je partner, kinderen, ouders, vrienden, huisdier, land of streek

Liefde.... romantische liefde versus spirituele/uinversele liefde

 

Wat is Liefde eigenlijk?

Het is een universeel onderwerp dat al eeuwen lang de zinnen beroert van kunstenaars en filosofen, van schrijvers, dichters, zangers, schilders en "spirituele wetenschappers", die ten aanzien van de Liefde een onderscheid maken tussen 'Eros' en 'Agape'. Waarbij met 'Eros' de romantische en fysieke liefde wordt bedoeld en met Agape de Hogere en onvoorwaardelijke Liefde met een Hoofdletter wordt aangeduid. Wat is het verschil tussen deze beide vormen van Liefde?

Veel mensen denken dat Liefde een gevoel is, een aangename emotie waarbij je je prettig voelt en sterk met de ander verbonden, zowel fysiek als geestelijk.  Dat fysieke liefde van het woord 'eros' afstemt moge duidelijk zijn, het vormt de kern van het woord 'erotiek'.
Het aparte van liefde voor mens of dier is dat we meteen gaan praten in termen van bezit: mijn man, mijn vrouw, mijn kind, mijn hond. Door van een ander wezen te houden wordt het daarmee blijkbaar tot iets van jou gemaakt, wat een onvrijheid impliceert.
Je bent nooit 'van iemand', hooguit 'van jeZelf', maar door je met de ander 'in de Echt te verbinden', word je ineens elkaars 'eigendom' en verantwoordelijkheid. In sprookjes leven ze dan nog lang en gelukkig maar gezien het feit dat 1 op de 4 huwelijken uitlopen op een echt-scheiding zie je dat het dagelijks leven zeker géén sprookje is.

Liefde is een besluit en een werkwoord, er bestaat zelfs een boek met die titel: 'Liefde is een werkwoord'....
Dit verklaart wellicht het feit dat mijn moeder,  toen ik nog een klein meisje was, tegen me zei 'dat het huwelijk het zwaarste werk was dat er bestond'. Daar begreep ik toen helemaal niets van. Als je van elkaar houdt leef je toch nog lang en gelukkig?!  
Mijn nog onschuldige kindergeest kon niet verder denken dan de mythe van het sprookje en het idee van 'werken' aan je relatie sprak me totaal niet aan!

Intussen ben ik er zelf gedurende mijn leven wel achter gekomen dat mijn moeder gelijk had en dat liefde zeker géén gelukkig eindstation is of daartoe een garantie geeft,  maar dat het slechts een begin is. Lekker lui en tevreden met je armen over elkaar op de bank hangen, in je nopjes met degene die je aan de haak hebt geslagen, is er niet lang bij.
Het gevoel van ver-liefd-heid wat je bij elkaar brengt is slechts een eerste stap. Daarna komt inderdaad het 'harde werken' om je liefde levend te houden, in contact en verbinding met elkaar te blijven, daar moeite voor te doen en alert te blijven. Het gaat niet vanzelf. Als je het als vanzelfsprekend beschouwt, kom je vroeg of laat bedrogen uit. Soms ook letterlijk....

Mijn ervaring is jaren lang geweest dat ik niet gelukkig werd van de liefde en relaties, maar eerder juist óngelukkig.  
Het was altijd ingewikkeld gedoe, strijd, aantrekken-afstoten,  een grillige dans van afstand en nabijheid, jezelf verliezen en aan de ander aanpassen, teleurstelling, hoop, wanhoop, aan, uit, afscheid, liefdesverdriet, etcetera.
Ik heb het hele scala meerdere malen langs zien komen tot ik besloot dat ik er genoeg van had en nog wel een nieuwe hond wilde als die overleed, maar dat ik zeer zeker niet meer aan een nieuwe liefde zou  beginnen. En dat heb ik jarenlang volgehouden!

Het positieve daarvan was dat ik het ook helemaal niet miste: ik was tevreden met mezelf, mijn vriendschappen, de contacten die ik had, zowel met mannen als vrouwen en met het leven dat ik leidde en de dingen die ik deed. Vooral ook alle mensen die ik via Spiegeling ontmoette, voelden als 'relatie-tjes' die me diepgaand vervulden. Ik kon niet begrijpen dat mensen om mij heen via datingsites zo druk op zoek waren naar die ene gelukbrengende partner.....

In deze periode ben ik anders over de liefde gaan denken en voelen en kwam ik steeds meer met het concept van de 'spirituele liefde' in aanraking. Liefde voor de ander omdat die, net als jij óók een "kind van God en een Lichtwezen" is.  Liefde voor de natuur waarin alles één is en met elkaar verbonden en waar oordelen niet bestaan. Liefde voor het moment dat alleen maar NU is, niet gisteren en niet morgen, maar vandaag. 

Liefde voor mijn hond die onvoorwaardelijk van me hield en voor me ging, hoe mijn haar ook zat of met wat voor stemming ik uit bed kwam, of ik mezelf nou aardig vond of niet, een baaldag had of blij was. Door het contact met mijn huisdieren (idem met de kat) én met de natuur, raakte ik vervuld van wat ik dan maar aanduid met de term 'Agape': de Hogere Liefde / Kosmische Liefde, Universele Liefde, waar de spiri wetenschappers hele boeken over vol schrijven sinds de New Age beweging eind jaren '90 zijn intrede heeft gedaan. 

Ik miste het totaal niet dat ik geen 'eigen partner' of relatie had, geen gezin of kinderen waar ik bij hoorde. Ik hoorde bij mezelf en bij mijn dieren, bij de natuur en bij mijn praktijk Spiegeling. En vooral ook bij alle gelijkgestemden Zielsverwanten die ik mocht ont-moeten en voor wie ik liefde voelde. In de zin van 'verbondenheid, herkenning, vertrouwd gevoel van thuiskomen, op mijn gemak en mezelf kunnen zijn. Dat had ik in een relatie met een 'romantische' liefdespartner tot dan toe nooit ervaren. En ik ontwikkelde gaandeweg steeds méér Zelfliefde!

In de Bijbel staat 'heb je naaste lief zoals je zelf'. In de cursussen en therapieën die ik door de jaren heen volgde ging het juist om het tegenovergestelde: van jezelf leren houden en goed voor jezelf zorgen zoals je dat voor anderen gewend was te doen, maar jezelf daar maar al te makkelijk bij oversloeg. Niet alleen ik bleek daar mee te worstelen, voor 9 van de 10 mede-deelnemers was dit een 'hot item' en struikelpunt.

Een van de eersten die daar affirmatietapes op voor ontwikkelde was Louise Hay. Als je maar vaak genoeg tegen jezelf zegt - liefst terwijl je jezelf in de spiegel aankijkt - dat je mooi, slim, aantrekkelijk, talentvol, sexy e.d.bent, dan zou je het op den duur vanzelf wel gaan geloven. Fake it untill you make it was een bekende kreet in New Age kringen. En overal geeltjes ophangen met deze affirmaties..... Tegenwoordig heet dat de Wet van Aantrekkingskracht.

Anno 2017 ben ik een gezegend mens: ik deel de romantische én de spirituele liefde met mijn huidige partner. Voor het eerst in een relatie heb ik het gevoel 'dat ik OK ben zoals ik ben' en is er géén gedoe (ik wist niet dat dat mogelijk was!). Ik voel me verbonden maar sta toch op eigen benen en het contact is zó harmonieus dat het bijna 'saai' is.
Maar ik heb niets te klagen: er blijven nog genoeg conflicten over met andere mensen die ik tegenkom op mijn pad waarbij onze Ego's flink botsen en met wie ik verder kan oefenen om de 'spirituele Liefde' op een hoger plan te brengen.

Een aansprekende slogan vind ik de vraag die je jezelf kunt stellen in een conflict situatie 'Wat zou Liefde doen?'.
En dan laat ik even in het midden of het gaat om liefde voor jezelf of voor de ander.....dit is afhankelijk van de situatie.
 

Wat betekent Liefde voor jou, welke plek heeft dat in je leven?
Hoe is het gesteld met jouw gevoel van Zelfliefde?
Hoe ga jij om met romantische versus spirituele/Universele Liefde
Wat zou Liefde doen in jouw leven?

Mirjam

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

07feb

Troost voor Twijfelaars luidt de titel van een artikel in een Happinez uit 2016.

Mijn oog valt er meteen op want ik heb net een blog over dit onderwerp geschreven! Toeval bestaat niet....

Onder de titel staat als leadtekst vermeld "Wikken en wegen is soms lastig, maar het is een eigenschap om te koesteren. Want het pad van de twijfel, hoe kronkelig ook leidt uiteindelijk tot wijsheid en inzicht". 

Citaat uit het artikel:
Je loopt door een bos als het pad zich splitst in twee paden, wellke van de twee neem je?
De Amerikaanse dichter Robert Frost heeft een gedicht geschreven over 'de niet genomen weg' waarin hij heel duidelijk beschrijft hoe twijfelen voelt.
Twijfelen is een overweging over wat er bij je past.
Twijfel is je intuïtie die fluistert: dit pad moet je nemen.
Twijfel is je onzekerheid die bang is dat je verdwaalt.
Twijfel is je Beschermengel die vraagt of je veilig over kunt steken.
Twijfel staat stilletjes naast je en trekt aan je hand. En als je naar beneden kijkt, staat daar het kind dat je ooit was en dat met grote ogen vraagt "ben jij wie ik wilde worden?".

Twijfel is echt iets voor ons mensen. In de natuur bestaat dit fenomeen niet.
De appelboom twijfelt nooit of hij niet eens peren voort zal brengen en een leeuw zal halverwege zijn jacht niet twijfelen of hij wel door moet zetten omdat het zielig zou zijn voor de zebra. Maar wij met onze ingewikkelde hersenen kunnen over álles twijfelen!
En we zijn bang voor verkeerde keuzes. Altijd gedoe. Je koopt een tas en brengt hem toch maar weer terug. Je kiest een studie en daar krijg je spijt van etc. etc. 

Nog niet zo lang geleden hoefde je over heel veel keuzes niet na te denken omdat ze er eenvoudigweg niet wáren! Twijfelen wil zeggen dat je een keuze hebt.
"Je twijfel kan een goede eigenschap worden als je hem opvoedt" schreef de dichter Rainer Maria Rilke en hij legt uit dat je twijfel moet bevrágen: waarom bevalt iets je niet, waar komt het door dat je twijfelt. De twijfel onder ogen zien dus en dóórvragen.
Onderzoeken waar de twijfel vandaan komt, want op die manier wordt twijfel een hulpmiddel om jezelf te ontwikkelen. 
Twijfel is geen zwaar gewicht dat je meezeult. Het is een 'pad'. Je kunt het aflopen, benieuwd naar wat je onderweg tegenkomt.

Je kunt aan alles twijfelen. Het enige waar je niet aan kunt twijfelen is het feit dat je twijfelt.

Daardoor weet je dat je bestaat. "Ik denk, dus ik ben", is dus eigenlijk: "Ik twijfel, dus ik besta". Heel troostrijk voor de twijfelaars onder ons.
Twijfelen mág. Dat mensen iets zeker menen te weten, wil nog niet zeggen dat ze 'de waarheid in pacht hebben'. Wát is waarheid en hóe vind je die? Hoed je voor mensen die alles zeker weten, vooral als je het zélf bent!

Zelfs in het Boeddhisme weten ze het niet zeker met de twijfel. Aan de ene kant wordt twijfel gezien als de kwade genius die Verlichting in de weg staat. Maar er is ook een stroming binnen het Boeddhisme die twijfel juist dé Kern van meditatie noemt.
De Britse schrijver en boeddhistisch leraar Stephen Batchelor schreef erover in zijn boek 'Het Geloof in de twijfel': kleine twijfel, kleine verlichting; grote twijfel, grote Verlichting. Geen twijfel > dan blijf je in het duister tasten. 
Het gaat in het leven niet om het vaststellen van de ultieme waarheid, maar om het accepteren van de twijfel die de Kern is van ons bestaan. Hoe groter de twijfel, hoe groter de Verlichting!

Aldus een samenvatting van het Happinez artikel
 

Spiegel van de twijfel

Een uitleg die 'verlichting' geeft want dan ben ik toch zeer op de goede weg met mijn eeuwige twijfelneiging..... Dit te lezen werpt toch een heel ander licht op de zaak voor ons twijfelaars.
In feite is het dus een hele spirituele eigenschap die je verder brengt op het pad van zelf-ontdekking en zelf-ontwikkeling. Pas als je je twijfel serieus neemt en nader onderzoekt, kun je er waardevolle inzichten aan ontlenen.

Mijn persoonlijke ervaring is dat het bij een keuzetwijfel niet helpt om met briefjes voor- en tegenargumenten te werken. Mijn lijstjes zijn dan steevast allebei even lang. Dat komt omdat je in je hoofd blijft hangen en op grond van rationele overwegingen tracht om een besluit te nemen, maar kiezen doe je vanuit je gevoel!

In een workshop haptonomie gingen we hiermee oefenen. De begeleidster legde 3 kleuren ronde placemats op de grond: rood stond voor ja, groen voor nee, en blauw voor 'ik weet het niet'. Ze nodigde ons uit om met onze keuzevraag in gedachten op alle 3 de placemats te gaan staan en er gebeurden metéén hele bijzondere dingen.
Toen ik met mijn vraag op rood ging staan voelde ik me ogenblikkelijk draaierig en misselijk worden, bij groen werd ik heel blij en voelde me licht en vrolijk en bij blauw ervaarde ik niets. Het antwoord was duidelijk en gaf ook een innerlijk gevoel van Rust.
Ik hoefde niet meer over alle voors en tegens na te denken welke keuze ik moest maken en rijtjes argumenten te verzamelen. Mijn gevoel wist het direct en dat hoefde ik alleen maar te volgen.

Zo eenvoudig kan het zijn en nu ik dit schrijf, vraag ik mezelf af waarom ik bovenstaande simpele methode niet vaker toepas bij keuzedilemma's.
Dat zou me een hoop kopzorgen (het woord zegt het al!) schelen.
Ik geef het jou ook graag als tip mee.

Zit je in een stressvolle keuzesituatie en kom je er niet uit, leg dan genoemde 3 kleurenvellen op de grond of een papier met JA, een met NEE en een met ONBEKEND erop.
Ga met je keuzevraag op de 3 verschillende vellen staan. Ervaar wat dat energetisch met je doet en welk gevoel het per optie bij je oproept .

Ik durf er vergif op in te nemen dat veel van je mentale getwijfel dan smelt als sneeuw voor de zon en dat van binnenuit spontaan voelbaar is wat het juiste is om te doen.

En zo niet, bedenk dan: IK TWIJFEL, DUS IK BESTA.....!!

Mirjam

Met dank aan het bronartikel 'Troost voor Twijfelaars' van Anne Wesseling uit Happinez nr 2 van 2016, themanummer over Liefde

 


 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Tags

SPIEGELING School voor Intuïtieve Natuurcoaching 06-42 36 51 44 info AT spiegeling DOT net KvK 30215230