Spiegeling School voor Intuïtieve Natuurcoaching

Weblog

14feb

De achtergrond van Valentijn

Midden februari smachten we met zijn allen naar de Lente. Na een lange, koude en donkere winter verlangen we naar een energetische opkikker. En wat geeft meer vitale energie dan de Liefde in al haar facetten?!
Op 14 februari vieren we Valentijn. Valentijnsdag is genoemd naar Sint Valentijn. Over Valentijn doen verschillende legendes de ronde. 

Een van de verhalen vertelt dat Valentinus priester was en in het geheim koppeltjes in de echt verbond, terwijl dat door de Romeinse Keizer was verboden omdat je ongehuwde mannen makkelijker als soldaat kon laten opdraven dan gehuwde. De overtreding van dit verbod leverde deze Valentinus de doodstraf op.

Een andere versie zegt dat Valentinus de blinde dochter van Asterius, toenmalig stadhouder van Rome, op miraculeuze wijze genas en dat Asterius zich onder de indruk van dit wonder tot Christen bekeerde.
Valentinus zou een briefje hebben bezorgd aan de dochter van Asterius, op wie hij inmiddels verliefd zou zijn geworden, met de ondertekening 'van jouw Valentijn'. Volgens de legende zou daar de traditie vandaan komen om kaartjes aan geliefden hiermee te ondertekenen.

Hoe het ook zij, in ongeveer 500 na Christus maakte de toenmalige Paus 14 februari tot de feestdag van Sint Valentijn en werd Sint Valentijn de patroon van geliefden. 14 februari werd de Hoogdag van de Romantiek: een gelegenheid om kaartjes, liefdesbrieven, bloemen en cadeautjes uit te wisselen. Vooral in het Victoriaanse Engeland was deze feestdag populair. Engelse emigranten importeerden deze Valentijns traditie ook in Amerika. Sins 1400 worden er al geschreven Valentijnskaarten verstuurd.

Bij ons was het Valentijnsfeest tot voor de Tweede Wereldoorlog nauwelijks bekend. Met de komst van Amerikanen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog raakte deze traditie hier ook enigszins ingeburgerd, al zijn het vooral de media en horeca die de commerciële Valentijnsgebruiken de laatste jaren flink hebben aangezwengeld.

Heden ten dage is Valentijn bekend als een 'Liefdesfeest', één van de momenten in het jaar waarin we onze geliefden of dierbaren letterlijk of figuurlijk in de bloemetjes zetten: een dag om onze Liefde, Vriendschap of waardering voor de ander uit te drukken.

uit: Natuurrituelen, een innerlijke reis

Persoonlijke betekenis van Valentijn

In vroeger tijd, herinner ik mij, was Valentijnsdag dé gelegenheid om anoniem (!) een kaartje of attentie te sturen naar je geheime Liefde. Ik kreeg ooit een bos bloemen thuis bezorgd met een kaartje zonder naam erop, pas jaren later kwam ik erachter wie de verzender was!
Dat is natuurlijk heel spannend en romantisch, maar het is óók romantisch om je geliefde of een dierbare vriend of vriendin te verrassen met een (originele) attentie en zo je waardering te uiten voor wat de ander in jouw leven betekent.

In het RTL programma 'All you need is Love'  worden voorbijgangers op tv gevraagd of zij wel eens tegen een partner, ouder of kind zeggen dat ze van de ander houden. Dan blijkt dat dit in de praktijk nogal tegenvalt en dat mensen vaak een drempel over moeten om 'ik hou van jou' hardop uit te spreken. In het programma worden ze dan uitgenodigd dit ter plekke, mét camera,  te doen en wordt de geliefde persoon thuis 'aangenaam' overvallen met dit bericht. Uiteraard zijn alle partijen dan geraakt en ontroerd.

Sinds ik een nieuwe Liefde heb in de persoon van Bert (zomer 2015) is het regelmatig 'Valentijnsdag' en word ik vaker verrast met een lieve attentie in de vorm van een prachtig boeket bloemen, een heerlijke fles wijn, gezellig etentje of andere verwennerijen en vooral ook veel complimenten.

Het thema van de Liefde houdt mij al lange tijd bezig, ook op spiritueel gebied. Er zijn héle boeken geschreven over de Liefde en haar diverse vormen.
Zo heb je de 'romantische liefde', de 'erotische liefde', de viendschappelijke liefde, de 'ouder-kind liefde' de broer-zus verbinding, dierenliefde en niet te vergeten de 'Goddelijke of Onvoorwaardelijke of Hogere Liefde' met een Hoofdletter. Bij deze laatste vorm gaat het vooral om 'liefde zonder oordeel', mogen zijn wie en zoals je bent en in ieder mens (en dus óók in jezelf) "het Goddelijke" zien.
De zogeheten "Zieleliefde" kan zich als een rode draad door alle vormen heen bewegen.

Het mooiste Valentijds cadeau is voor mij ook hélemaal te mogen ZIJN wie ik ben, zonder eisen of voorwaarden van de ander waaraan ik zou moeten voldoen. Eisen en voorwaarden die ik naar mezelf regelmatig (nog) wel heb. Dit is met name voor mij het hele dierbare en bijzondere in mijn relatie met Bert.
Bertus Valentinus verrijkt mijn leven en ik naar verluid ook het zijne.
Ik VOEL me stevig(er), rustig(er), en ook gelukkig(er) met mezelf door dit contact. In mei van dit jaar word ik 58 en de voorspelde 'betere tweede helft van mijn leven' is merkbaar aangebroken. Een béter Valentijnscadeau is toch niet denkbaar?!

De spiegel van Valentijn

Als je het Valentijnsfeest als spiegel wilt gebruiken, kun je jezelf afvragen hoe het met jou en de Liefde in je leven is gesteld.
Welke vormen van liefde ervaar je, waar verlang je naar of waar heb je behoefte aan? Dit kun je je afvragen als je een relatie hebt, maar eveneens kun je jezelf deze vraag stellen als die op dit moment in je leven ontbreekt.
Zeg je wel eens 'ik hou van je' tegen een dierbaar persoon in je omgeving? Zeg je dit überhaupt wel eens tegen jezelf? Hoe is het met de liefde en compassie voor jezelf gesteld?

Een van de oefeningen die je mogelijk wel kent is de spiegeloefening met jezelf: kijk dagelijks in de spiegel en zeg 'ik hou van je' tegen je spiegelbeeld en ervaar wat dat met je doet. En wellicht is het een idee om niet alleen de ander maar óók jeZelf op Valentijnsdag eens te verrassen met een lieve attentie.....

Mirjam, 14 februari 2016

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

07feb

Dit weekend is het Carnaval. Als volbloed Brabantse ben ik daar mee opgegroeid. Carnaval is een oud Rooms Katholiek gebruik dat van oorsprong in de zuidelijke (overwegend katholieke) provincies Brabant en Limburg, wordt gevierd.

Achtergrond van Carnaval

De wortels van Carnaval gaan waarschijnlijk terug tot allerlei - deels religieuze - feesten, waarmee het nieuwe jaar en de geboorte van de natuur in de lente werden gevierd.
Tijdens de Griekse festiviteiten ter ere van Dionysus bijvoorbeeld, in het begin van de lente, werd er flink gedronken. Ook vormden de feestvierders een wilde optocht waarbij de God Dionysus werd rondgedragen in een schip op wielen: de carrus navalis.
Niet alleen de naam maar ook de wagens vinden we terug in ons huidige Carnaval, waarbij 'de Prins' in een versierde wagen wordt rondgereden tijdens de grote optocht.

Een andere theorie over de achtergrond van de naam 'Carnaval' zegt dat dit is afgeleid van het Latijnse 'carnem levare', dat het wegnemen of verwijderen van vlees betekent. Dit verwijst naar het feit dat Carnaval de laatste viering is voor het begin van de 40 dagen durende vastenperiode waarin katholieken in vroeger tijden zich onthielden van het eten van vlees.
Van oudsher is Carnaval een 'eet- en drinkfestijn' omdat het de laatste mogelijkheid was zich te buiten te gaan vóór dat de vastentijd begon, waarin men zich beperkte tot het minimaal noodzakelijke.

Het huidige Carnavalsfeest heeft beide kenmerken in zich. Volgens de traditie duurt het feest van zondag tot dinsdagavond, de zogeheten 'Vastenavond'. Tegenwoordig is vrijdagavond al de start van het Carnavalsfeest. Dinsdag om middernacht echter begint de 40 dagen Vastentijd tot aan Pasen.
De jaarlijkse Vastentijd na Carrnaval is een periode ter herdenking van de 40 dagen die Jesus voorafgaand aan zijn kruisiging ter bezinning in de woestijn doorbracht.

Persoonlijke ervaring met Carnaval

De Vastentijd was in mijn jeugd nog bedoeld als een tijd waarin "zondige en ongeoorloofde" aktiviteiten en gewoonten achterwege werden gelaten. De 40 dagen periode kenmerkte zich door het 'snoeptrommeltje', dat je vulde met snoep wat je in de vastenperiode niet tot je nam maar in je trommeltje bewaarde tot daarna. Dit hield niet alleen verband met jezelf iets kunnen ontzeggen, maar tevens met weerstand bieden aan ("zondige") verleidingen.

De Vasten begon steevast met de kerkgang op de ochtend van 'Aswoensdag', na de laatste Carnavalsavond, als je een askruisje ging halen. In de bijbel vind je talrijke vermeldingen van mensen die stof en as gebruikten als een symbool van 'berouw'. Traditoneel wordt het symbool van het kruis met as op iemands voorhoofd aangebracht als voorstelling van zijn of haar identificatie met Jesus Christus.
Als kind vond ik het razend interessant om met zo'n zwarte vlek op mijn voorhoofd naar school te gaan en probeerde je die er ook zo lang mogelijk te laten zitten!

In mijn kindertijd waren met name de Carnavalsoptochten het meest boeiend en ging ik met pa en ma graag op maandagmiddag naar de optocht in Breda kijken, waar tal van grote praalwagens voorbij kwamen in een uren durende lange stoet.
Je besefte als kind niet zozeer dat het onderwerp van de verschillende wagens vaak maatschappelijke ontwikkelingen en misstanden waren, die op een ludieke manier aan de kaak werden gesteld.

In mijn pubertijd was Carnaval vooral een uitgelaten dans- en ontmoetingsfeest dat op vrijdagavond al begon en deed ik met vriendinnen mee aan het "dweilen": het verkleed van kroeg tot kroeg gaan elke avond. We dansten daarbij vooral heel uitbundig op swingende Latijns Amerikaanse carnavalsmuziek en dansten met iedereen die je spontaan tegenkwam, regelmatig was dat iemand van het andere geslacht!
Carnaval was bij uitstek een gelegenheid om te flirten en menig relatie en/of slippetje was het gevolg.
Het ontnuchterende vond ik dat mensen waar je tijdens Carnaval vrolijk mee had gefeest, je een week later niet meer leken te kennen als je hen, niet verkleed en zonder masker, in dezelfde kroeg weer tegenkwam.....

Kenmerkend van Carnaval vieren is dat je je (onherkenbaar) verkleedt en/of een masker opzet.
Een masker heeft tot gevolg dat de omgeving anders tegen je aankijkt. Door een masker op te zetten, kunnen er juist maskers wegvallen en kun je jezelf eens helemaal laten gaan en je bewegen volgens je oorspronkelijke natuur. In de anonimiteit van een persoonsverwisseling kun je even alle gebruikelijke en beperkende normen en waarden laten varen en je gedragen zoals je Hart je ingeeft omdat je je onbespied waant.
Een masker kan echter ook juist iets versterken. Door een karaktereigenschap van jezelf te accentueren, kun je je heel bewust worden van wat je doet. Je maakt dan een karikatuur van jezelf, wat veel maskers natuurlijk ook zijn. In de praktijk zullen veel mensen zich niet (meer) zo bewust zijn van de achtergronden en spiegels die het Carnavalsfeest biedt.

In mijn begintijd in Utrecht als student ging ik jaarlijks terug naar Breda om Carnaval te vieren, maar daar ben ik al lang geleden mee opgehouden. Ik vond het steeds meer een nietszeggend drink- en versierfeest geworden zonder inhoud, waar ook mensen van boven de rivieren graag om die reden op afkwamen.
Al járen heb ik er niets meer mee, hoewel ik de achtergronden van dit festijn wel boeiend vind.
Maar de herrie en de grote drukke mensenmassa's spreken mij tegenwoordig niet meer aan én ik vind dat men zich vaak juist 'onecht' en opdringerig gedraagt.

Carnaval als spiegel

Als je Carnaval als 'spiegel' gebruikt kun je jezelf verschillende dingen afvragen:

* Welk "masker" draag je (vaak onbewust) in het leven en zou je willen afdoen, zodat je vooral vanuit je Hart en 'eigen natuur' kunt handelen en ZIJN?
Wat weerhoudt je in je dagelijks leven om 'te zijn wie je bent' en je zodanig ook aan de buitenwereld te laten zien?

* Welke maatschappelijk normen en waarden beknellen of beperken je zodanig dat je daar last van hebt en waar zou je je (eventueel tijdelijk als proef) van willen ontdoen?

* Welke ingesleten gewoonte of 'verslaving' zou een uitdaging voor je zijn om je daar in de komende 40 dagen tijd eens van proberen te onthouden of het op zijn minst te minderen? Denk aan roken, drinken, tv kijken, gamen en dergelijke als het gaat om dagelijkse praktische zaken, maar ook meer psychische gewoontes kunnen aan de orde zijn om in te perken of los te laten....

In mijn geval zou het een uitdaging zijn om de cappuccino's buiten de deur wat in te tomen. Vlees eet ik al niet en ook alcohol kan ik makkelijk laten staan en roken is al helemaal niet aan de orde als 'verslaving', maar de koffie laten ervaar ik echt als een beproeving.
Over het minderen van ingesleten gewoontes of zogenaamde negatieve patronen op meer psychologisch vlak moet ik wat dieper nadenken, dat weet ik zo 1, 2, 3, niet merk ik al schrijvende...... Wellicht iets als perfectionisme en controle wat meer loslaten. Boeiend dus om eens over te broeden.


* En ten slotte, als het gaat om de Vastentijd als periode van 'berouw', kun je je afvragen waar je jezelf al terugblikkend op de afgelopen tijd voor zou willen "vergeven" of met mildheid bij jezelf naar zou willen kijken, compassie hebbend met de persoon die je bent en je eigen 'sterke' en 'zwakke' kanten.

en zo zijn er vast nog wel méér spiegels te ontdekken die deze Carnavalsperiode je biedt.....

Boeiend is trouwens dat het woord 'persona' eveneens 'masker' betekent > wie je als persoon bent is niet automatisch ook wie je als Ziel of Godsvonk bent: je PURE Zelf zónder maskers!

Voor mijzelf heeft de Carnavalsperiode de uitwerking van bewust(er) de dingen doen of laten en daarin afgewogen keuzes maken. De komende Vastentijd geeft me de mogelijkheid om daar 40 dagen lang eens mee te experimenteren en daarna de balans op te maken welke 'rijkdom' dit me heeft gebracht. Dan vind ik de cappuccino vaker laten staan al een héle grote uitdaging!

Ik wens jou als lezer van mijn blog eenzelfde soort uitdaging toe en ik nodig je graag uit die met mij middels een reaktie te delen.

Mirjam



 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Tags

SPIEGELING School voor Intuïtieve Natuurcoaching 06-42 36 51 44 info AT spiegeling DOT net KvK 30215230