Spiegeling School voor Intuïtieve Natuurcoaching

Weblog

01mar

LUISTEREN

 

Als ik je vraag naar mij te luisteren

en je begint mij adviezen te geven

of oplossingen aan te dragen

dan doe je niet wat ik je vraag.

 

Als ik je vraag naar mij te luisteren

en jij begint mij te vertellen

waarom ik iets niet zo moet voelen

als ik het voel,

dan neem je mijn gevoelens niet serieus.

 

Als ik je vraag naar mij te luisteren

en jij denkt dat jij iets moet doen

om mijn problemen op te lossen,

dan laat je mij in de steek

hoe vreemd dat ook mag lijken.

 

Misschien is dat de reden waarom

voor sommige mensen bidden werkt

omdat God niets terug zegt

en hij geen adviezen geeft

of oordelen heeft

of probeert om de dingen voor je te regelen.

 

Hij luistert alleen maar

en vertrouwt erop dat je er zelf wel uitkomt.

 

Dus, alsjeblieft

luister alleen maar naar me

en probeer me te begrijpen.

 

En als je wilt praten,

wacht dan even

en ik beloof je

dat ik op mijn beurt

naar jou zal luisteren !

'Loving each other', Leo Buscaglia

 

Dit gedicht kwam ik járen geleden tegen toen ik een Attitudinal Healing groep begeleidde, gebaseerd op het gedachtegoed van de Cursus in Wonderen. Attitudinal Healing betekent: het helen van je innerlijke houding. In de AH groep deelden we ervaringen uit ons dagelijks leven, waarbij we alleen naar elkaar luisterden en géén commentaar of feedback gaven op het verhaal van de ander.

De uitdaging daarbij was om vanuit een open hart en met volle aandacht en respect voor elkaar een luisterend oor te bieden voor de ervaring van de ander en daar bij te blijven, niet als reaktie met je eigen verhaal/ervaring te komen en je bewust te weerhouden van tips en adviezen of het aandragen van oplossingen.
Ervan uitgaande dat de ander diens eigen antwoord vindt als je hem/haar de ruimte laat en er niet bovenop springt met je eigen ideeën, wat we in het dagelijks leven juist oh zo makkelijk doen.

Ook in sjamanistiche kringen wordt op deze manier met elkaar gecommuniceerd en dan wordt de 'talking stick' gebruikt.
Degene die dit vast heeft is aan het woord en de anderen luisteren. Als je klaar bent met praten, geef je de talkingstick door en krijgt de ander het woord. Naar verluid is dit een Indiaans gebruik en het spreekt mij heel erg aan. Het wordt ook toegepast in de Vrouwen Maancirkel en dan wordt er een steen in de vorm van een hart doorgegeven in plaats van een stick.

In conflicten is dit eveneens een mooie manier om met elkaar te communiceren. Door om beurten te vertellen wat je dwars zit, zonder dat de ander daar meteen op inhaakt en reageert, kun je allebei je zegje doen en krijg je geen 'welles-nietes' gedoe.
Ik merk wel dat het dan in de praktijk lastiger is omdat er ook sprake is van emotie of lading en je al snel geneigd bent om zaken uit te gaan leggen aan elkaar of het gevoel van de ander te weerleggen, waar ik persoonlijk allergisch voor ben!
Dan voel ik me niet gezien, niet gehoord en totaal niet serieus genomen en dat zal ongetwijfeld voor veel meer mensen gelden.

Het is de gróte kunst om gewoon te ZIJN, de ander te laten met dat wat er is en respectvolle en liefdevolle aandacht te geven, niet meer en niet minder dan dat.

Dit is de kunst van oprecht alleen maar luisteren!

Wat betekent luisteren voor jou?

Wat is je ervaring daarmee, ben je in staat om alleen maar naar de ander te luisteren, zonder oordelen over wat je hoort en wat je daarbij denkt of voelt.
Kun je luisteren zonder commentaar te leveren of met je eigen ervaring te komen?

Of wil je toch heel graag ook je eigen zegje doen en je eigen verhaal vertellen als reaktie op  het verhaal van de ander?


Wat ik in het bovenstaande gedicht heel mooi vind en daarbij de term 'God' zou willen vervangen door 'Natuur' is de tekst van het vierde couplet die dan als volgt wordt:

 

..............................

Misschien is dat de reden waarom

voor sommige mensen contact met de natuur 

zo helend werkt

omdat de Natuur  geen adviezen geeft

of oordelen heeft

of probeert om de dingen voor je te regelen.

De Natuur luistert alleen maar

en vertrouwt erop dat je er zelf wel uitkomt.

 

Probeer het zelf eens uit: ga de Natuur in met je vraag, stel je vraag aan een boom of plant die je aanspreekt, aan een berg of een rivier, aan een steen of dier en LUISTER.
Laat je verrassen met wat voor inzicht of antwoord je thuiskomt.


VEEL PLEZIER EN INSPIRATIE!

Mirjam



 

 

 




 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

21feb

Wat heb jij met de thema's 'geven en ontvangen'? Ben je vooral een gever en heb je moeite met ontvangen?
Of ben je juist goed in ontvangen en vind je het lastiger om te geven?

Kijk zonder oordeel naar deze dynamiek in jezelf en onderzoek of er sprake is van balans tussen beide of niet.....

Doorgaans zijn we meer geneigd naar de ene kant dan naar de andere. Ikzelf bijvoorbeeld vind geven veel makkelijker én ook prettiger dan ontvangen. Raar eigenlijk want wie wil er niet graag iets krijgen zou je zeggen?
Als ik probeer te kijken naar een diepere laag die onder dit mechanisme zit, ontdek ik bij mezelf dat ik bij geven zelf de regie heb wat bij ontvangen niet zo is. Ik houd de zaken blijkbaar graag in de hand en onder controle. Dat is zeker een aspect dat meespeelt en wat ik bij mezelf wel herken, maar zeker niet het enige.

Ik vind het ook echt héél erg leuk om te geven en attenties uit te delen en anderen daarmee te verrassen. Ik ben iemand van de kaartjes en kadootjes. Het leukste van Sinterklaas vind ik de voorpret van iets geschikts vinden én het vooraf genieten van de voorgestelde blijde reaktie van de ander. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is en het houdt me nauwelijks bezig wat Sinterklaas voor mij in petto heeft.

Ik werk al 6 jaar een middag per week als gastvrouw in een spiritueel centrum en ben daar een jaar lang de "kadootjes-juf" geweest. Het was mijn taak om voor iedere jarige collega binnen de marge van €10 een kadootje te vinden en dat vond ik toch leuk!
Ik had er een intuïtieve neus voor. Van tevoren wist ik niet wat ik zou gaan kopen en 9 van de 10 keer kwam ik 'spontaan' iets tegen wat perfect bij de persoon paste. Dat gaf me een enorme kick én grote moeite om te moeten wachten totdat ik het presentje kon overhandigen.

Mogelijk heb ik dit "talent" van mijn vader. Hij was een schoolvoorbeeld van heel goed kunnen geven maar veel minder goed ontvangen.  Tot irritatie toe, want hij cijferde zichzelf helemaal weg, was altijd in de weer voor anderen en vroeg nooit iets voor zichzelf. Ik vond deze "zelfopoffering" (in mijn ogen althans, hij had nergens last van) vaak te ver gaan. 
Zeker toen hij fulltime voor mijn dementerende moeder zorgde en het vertikte om op zaterdagavond naar zijn geliefde kerkdienst te gaan 'want mijn moeder wilde niet dat hij wegging en haar alleen liet'. Het hielp geen sikkepit dat ik thuis was en op mijn moeder kon passen die 5 minuten later niet eens meer wist dat hij vertrokken zou zijn. Ik kon hoog en laag springen maar hij bleef toch echt thuis.

Wat ook typisch iets voor mijn vader was, is dat hij altijd met geld aan kwam zetten om iets goed te maken. Ik zal nooit die éne keer vergeten dat hij, toen ik weer eens een weekend thuis logeerde, op de rand van mijn bed kwam zitten en zijn excuus aanbood voor een botte opmerking die mijn dementerende moeder de vorige avond tegen mij had gemaakt.
Tot mijn grote verrassing kreeg ik óók nog een onhandige aai over mijn wang, waarna het bekende briefje uit de portemonnee werd getoverd, dat dan weer wel. Maar de twee voorgaande handelingen van excuus + aai waren uniek en eenmalig. Dat is daarvoor en daarna nooit meer voorgekomen! Het geven heb ik dus van geen vreemde. Dat moge duidelijk zijn.

Er blijken nog meer addertjes onder het gras te zitten als het om ontvangen gaat, heb ik bij mezelf ontdekt. Geen regie en controle hebben en het initiatief uit handen moeten geven is één aspect. Maar een ander, ook niet onbelangrijke beweegreden is hoeveel ik mezelf waard vind om "zomaar" iets te ontvangen ZONDER DAAR IETS VOOR TE HOEVEN DOEN !!
Dat geeft me een bezwaard gevoel, te vergelijken bijna met een schuldgevoel: wáár heb ik dit aan verdiend; ik heb er niets voor gedaan?!

Daarnaast ben ik ook nog eens heel kritisch en vind ik ook niet alles leuk wat ik krijg, maar ja, dat kun je dan weer niet laten merken vind ik want je kijkt een gegeven paard immers niet in de bek, heb ik van huisuit geleerd. Dat is echt not done.
Dan maar dat lelijke schilderijtje van tante Fien in de kast leggen en hopen het niet te vergeten op te hangen als ze op bezoek komt. En dan ook maar hopen dat ze dat van tevoren wel even aankondigt....!

Sinds anderhalf jaar heb ik "verkering" met een partner die mij ongeloofllijk in de watten legt en mij continu met allerlei attenties verwent en verrast. Van lieve berichtjes, bloemen, uitjes tot en met grotere en kleinere kadootjes. Ik zal je eerlijk zeggen, en hij weet dat inmiddels ook, dat me dat soms irriteert en ik er niet altijd blij op kan reageren.
En dat heeft niet alleen te maken met 'moeite hebben met ontvangen of mezelf dat niet waard vinden', maar óók met BALANS.

In mijn optiek én eveneens persoonlijke beleving, moeten geven en ontvangen enigszins in balans zijn. Als de wijzer te ver naar de ene of de andere kant uitslaat, voelt het niet meer gelijkwaardig of evenredig en dat vind IK niet prettig in ieder geval. Zeker niet voor iemand die er juist altijd zo van geniet om zelf iets te kunnen geven en een ander te verrassen.

Ik strip regelmatig de Happinez bladen die ik in huis heb op plaatjes en teksten voor collages, een van mijn hobbies waar ik dol op ben, en van de week kwam ik onderstaande tekst tegen die me erg aanspreekt:

Geef weg waarvan je het meeste hebt. Verbind je met anderen, gebruik je talent als kompas en wees niet bang om eerst te geven voordat je iets ontvangt.

Op een van mijn recente collages heb ik als citaat-teksten opgenomen:

The meaning of life is to find your gift; the purpose of life is to give it away
It's not important how much you give, but how much love you put into giving


Beide citaten spreken me erg aan, het hoeft niet altijd groot(s) te zijn wat je weggeeft, het gaat om de intentie.
Maar waar ik me vooral door aangesproken voel is door het eerste citaat: ontdek je talent en deel dat uit aan de wereld!
Daar ben ik  heel aktief mee bezig sinds dit jaar 2017 van start is, onder andere door het schrijven van blogs waartoe ik ineens een enorme inspiratie voel.
Eén van mijn talenten is al schrijvende een (herkenbare) boodschap doorgeven van lessen die ik zelf in en door het leven heb mogen ervaren. Ervaringen die me gebracht hebben tot waar ik nu sta en WIE IK NU BEN en die ik graag met jou als lezer wil delen.

Daarnaast word ik er heel BLIJ van en geeft het me een heel voldaan gevoel als ik iets - zonder daar moeite voor te hoeven doen - op papier heb gezet. En zeker als ik dan van anderen terughoor dat ze veel herkennen in wát ik verwoord en daar veel aan hebben. Dát is ook mijn intentie!
Schrijven blijkt een talent te zijn dat ik meegenomen heb uit een van mijn vorige levens. Een medium bij wie ik ooit een cursus intuïtieve ontwikkeling volgde zag mij in de Middeleeuwen met een potje inkt en bijbehorende penveer hele lappen tekst schrijven.... Ik weet daar zelf niets van maar ik geloof het meteen.

Ik ben er inmiddels ook achter wanneer iets een talent van je is. Het kenmerkt zich door twee wezenlijke aspecten: het gaat je moeiteloos af én je krijgt er positieve energie van.  Ik vind zelf anderen juist erg talentvol als ze iets kunnen wat ik juist niet kan. 

Ter afsluiting aan jou als lezer van dit schrijfsel de vraag:

Wat is jóuw talent wat je aan de wereld mee wilt geven?

Wat gaat jou moeiteloos af en maakt je blij of geeft je positieve energie?

Waar kun jij anderen mee verblijden?

GEEF WAT JE ZELF ZOU WILLEN ONTVANGEN EN GENIET ERVAN !!

Mirjam

 



 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

14feb

Liefde.... een onderwerp waar wereldwijd over gezongen en geschreven wordt

Liefde.... in vele vormen en gedaantes

Liefde .... zo oud als de mensheid en daarvóór

Liefde.... voor je partner, kinderen, ouders, vrienden, huisdier, land of streek

Liefde.... romantische liefde versus spirituele/uinversele liefde

 

Wat is Liefde eigenlijk?

Het is een universeel onderwerp dat al eeuwen lang de zinnen beroert van kunstenaars en filosofen, van schrijvers, dichters, zangers, schilders en "spirituele wetenschappers", die ten aanzien van de Liefde een onderscheid maken tussen 'Eros' en 'Agape'. Waarbij met 'Eros' de romantische en fysieke liefde wordt bedoeld en met Agape de Hogere en onvoorwaardelijke Liefde met een Hoofdletter wordt aangeduid. Wat is het verschil tussen deze beide vormen van Liefde?

Veel mensen denken dat Liefde een gevoel is, een aangename emotie waarbij je je prettig voelt en sterk met de ander verbonden, zowel fysiek als geestelijk.  Dat fysieke liefde van het woord 'eros' afstemt moge duidelijk zijn, het vormt de kern van het woord 'erotiek'.
Het aparte van liefde voor mens of dier is dat we meteen gaan praten in termen van bezit: mijn man, mijn vrouw, mijn kind, mijn hond. Door van een ander wezen te houden wordt het daarmee blijkbaar tot iets van jou gemaakt, wat een onvrijheid impliceert.
Je bent nooit 'van iemand', hooguit 'van jeZelf', maar door je met de ander 'in de Echt te verbinden', word je ineens elkaars 'eigendom' en verantwoordelijkheid. In sprookjes leven ze dan nog lang en gelukkig maar gezien het feit dat 1 op de 4 huwelijken uitlopen op een echt-scheiding zie je dat het dagelijks leven zeker géén sprookje is.

Liefde is een besluit en een werkwoord, er bestaat zelfs een boek met die titel: 'Liefde is een werkwoord'....
Dit verklaart wellicht het feit dat mijn moeder,  toen ik nog een klein meisje was, tegen me zei 'dat het huwelijk het zwaarste werk was dat er bestond'. Daar begreep ik toen helemaal niets van. Als je van elkaar houdt leef je toch nog lang en gelukkig?!  
Mijn nog onschuldige kindergeest kon niet verder denken dan de mythe van het sprookje en het idee van 'werken' aan je relatie sprak me totaal niet aan!

Intussen ben ik er zelf gedurende mijn leven wel achter gekomen dat mijn moeder gelijk had en dat liefde zeker géén gelukkig eindstation is of daartoe een garantie geeft,  maar dat het slechts een begin is. Lekker lui en tevreden met je armen over elkaar op de bank hangen, in je nopjes met degene die je aan de haak hebt geslagen, is er niet lang bij.
Het gevoel van ver-liefd-heid wat je bij elkaar brengt is slechts een eerste stap. Daarna komt inderdaad het 'harde werken' om je liefde levend te houden, in contact en verbinding met elkaar te blijven, daar moeite voor te doen en alert te blijven. Het gaat niet vanzelf. Als je het als vanzelfsprekend beschouwt, kom je vroeg of laat bedrogen uit. Soms ook letterlijk....

Mijn ervaring is jaren lang geweest dat ik niet gelukkig werd van de liefde en relaties, maar eerder juist óngelukkig.  
Het was altijd ingewikkeld gedoe, strijd, aantrekken-afstoten,  een grillige dans van afstand en nabijheid, jezelf verliezen en aan de ander aanpassen, teleurstelling, hoop, wanhoop, aan, uit, afscheid, liefdesverdriet, etcetera.
Ik heb het hele scala meerdere malen langs zien komen tot ik besloot dat ik er genoeg van had en nog wel een nieuwe hond wilde als die overleed, maar dat ik zeer zeker niet meer aan een nieuwe liefde zou  beginnen. En dat heb ik jarenlang volgehouden!

Het positieve daarvan was dat ik het ook helemaal niet miste: ik was tevreden met mezelf, mijn vriendschappen, de contacten die ik had, zowel met mannen als vrouwen en met het leven dat ik leidde en de dingen die ik deed. Vooral ook alle mensen die ik via Spiegeling ontmoette, voelden als 'relatie-tjes' die me diepgaand vervulden. Ik kon niet begrijpen dat mensen om mij heen via datingsites zo druk op zoek waren naar die ene gelukbrengende partner.....

In deze periode ben ik anders over de liefde gaan denken en voelen en kwam ik steeds meer met het concept van de 'spirituele liefde' in aanraking. Liefde voor de ander omdat die, net als jij óók een "kind van God en een Lichtwezen" is.  Liefde voor de natuur waarin alles één is en met elkaar verbonden en waar oordelen niet bestaan. Liefde voor het moment dat alleen maar NU is, niet gisteren en niet morgen, maar vandaag. 

Liefde voor mijn hond die onvoorwaardelijk van me hield en voor me ging, hoe mijn haar ook zat of met wat voor stemming ik uit bed kwam, of ik mezelf nou aardig vond of niet, een baaldag had of blij was. Door het contact met mijn huisdieren (idem met de kat) én met de natuur, raakte ik vervuld van wat ik dan maar aanduid met de term 'Agape': de Hogere Liefde / Kosmische Liefde, Universele Liefde, waar de spiri wetenschappers hele boeken over vol schrijven sinds de New Age beweging eind jaren '90 zijn intrede heeft gedaan. 

Ik miste het totaal niet dat ik geen 'eigen partner' of relatie had, geen gezin of kinderen waar ik bij hoorde. Ik hoorde bij mezelf en bij mijn dieren, bij de natuur en bij mijn praktijk Spiegeling. En vooral ook bij alle gelijkgestemden Zielsverwanten die ik mocht ont-moeten en voor wie ik liefde voelde. In de zin van 'verbondenheid, herkenning, vertrouwd gevoel van thuiskomen, op mijn gemak en mezelf kunnen zijn. Dat had ik in een relatie met een 'romantische' liefdespartner tot dan toe nooit ervaren. En ik ontwikkelde gaandeweg steeds méér Zelfliefde!

In de Bijbel staat 'heb je naaste lief zoals je zelf'. In de cursussen en therapieën die ik door de jaren heen volgde ging het juist om het tegenovergestelde: van jezelf leren houden en goed voor jezelf zorgen zoals je dat voor anderen gewend was te doen, maar jezelf daar maar al te makkelijk bij oversloeg. Niet alleen ik bleek daar mee te worstelen, voor 9 van de 10 mede-deelnemers was dit een 'hot item' en struikelpunt.

Een van de eersten die daar affirmatietapes op voor ontwikkelde was Louise Hay. Als je maar vaak genoeg tegen jezelf zegt - liefst terwijl je jezelf in de spiegel aankijkt - dat je mooi, slim, aantrekkelijk, talentvol, sexy e.d.bent, dan zou je het op den duur vanzelf wel gaan geloven. Fake it untill you make it was een bekende kreet in New Age kringen. En overal geeltjes ophangen met deze affirmaties..... Tegenwoordig heet dat de Wet van Aantrekkingskracht.

Anno 2017 ben ik een gezegend mens: ik deel de romantische én de spirituele liefde met mijn huidige partner. Voor het eerst in een relatie heb ik het gevoel 'dat ik OK ben zoals ik ben' en is er géén gedoe (ik wist niet dat dat mogelijk was!). Ik voel me verbonden maar sta toch op eigen benen en het contact is zó harmonieus dat het bijna 'saai' is.
Maar ik heb niets te klagen: er blijven nog genoeg conflicten over met andere mensen die ik tegenkom op mijn pad waarbij onze Ego's flink botsen en met wie ik verder kan oefenen om de 'spirituele Liefde' op een hoger plan te brengen.

Een aansprekende slogan vind ik de vraag die je jezelf kunt stellen in een conflict situatie 'Wat zou Liefde doen?'.
En dan laat ik even in het midden of het gaat om liefde voor jezelf of voor de ander.....dit is afhankelijk van de situatie.
 

Wat betekent Liefde voor jou, welke plek heeft dat in je leven?
Hoe is het gesteld met jouw gevoel van Zelfliefde?
Hoe ga jij om met romantische versus spirituele/Universele Liefde
Wat zou Liefde doen in jouw leven?

Mirjam

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

07feb

Troost voor Twijfelaars luidt de titel van een artikel in een Happinez uit 2016.

Mijn oog valt er meteen op want ik heb net een blog over dit onderwerp geschreven! Toeval bestaat niet....

Onder de titel staat als leadtekst vermeld "Wikken en wegen is soms lastig, maar het is een eigenschap om te koesteren. Want het pad van de twijfel, hoe kronkelig ook leidt uiteindelijk tot wijsheid en inzicht". 

Citaat uit het artikel:
Je loopt door een bos als het pad zich splitst in twee paden, wellke van de twee neem je?
De Amerikaanse dichter Robert Frost heeft een gedicht geschreven over 'de niet genomen weg' waarin hij heel duidelijk beschrijft hoe twijfelen voelt.
Twijfelen is een overweging over wat er bij je past.
Twijfel is je intuïtie die fluistert: dit pad moet je nemen.
Twijfel is je onzekerheid die bang is dat je verdwaalt.
Twijfel is je Beschermengel die vraagt of je veilig over kunt steken.
Twijfel staat stilletjes naast je en trekt aan je hand. En als je naar beneden kijkt, staat daar het kind dat je ooit was en dat met grote ogen vraagt "ben jij wie ik wilde worden?".

Twijfel is echt iets voor ons mensen. In de natuur bestaat dit fenomeen niet.
De appelboom twijfelt nooit of hij niet eens peren voort zal brengen en een leeuw zal halverwege zijn jacht niet twijfelen of hij wel door moet zetten omdat het zielig zou zijn voor de zebra. Maar wij met onze ingewikkelde hersenen kunnen over álles twijfelen!
En we zijn bang voor verkeerde keuzes. Altijd gedoe. Je koopt een tas en brengt hem toch maar weer terug. Je kiest een studie en daar krijg je spijt van etc. etc. 

Nog niet zo lang geleden hoefde je over heel veel keuzes niet na te denken omdat ze er eenvoudigweg niet wáren! Twijfelen wil zeggen dat je een keuze hebt.
"Je twijfel kan een goede eigenschap worden als je hem opvoedt" schreef de dichter Rainer Maria Rilke en hij legt uit dat je twijfel moet bevrágen: waarom bevalt iets je niet, waar komt het door dat je twijfelt. De twijfel onder ogen zien dus en dóórvragen.
Onderzoeken waar de twijfel vandaan komt, want op die manier wordt twijfel een hulpmiddel om jezelf te ontwikkelen. 
Twijfel is geen zwaar gewicht dat je meezeult. Het is een 'pad'. Je kunt het aflopen, benieuwd naar wat je onderweg tegenkomt.

Je kunt aan alles twijfelen. Het enige waar je niet aan kunt twijfelen is het feit dat je twijfelt.

Daardoor weet je dat je bestaat. "Ik denk, dus ik ben", is dus eigenlijk: "Ik twijfel, dus ik besta". Heel troostrijk voor de twijfelaars onder ons.
Twijfelen mág. Dat mensen iets zeker menen te weten, wil nog niet zeggen dat ze 'de waarheid in pacht hebben'. Wát is waarheid en hóe vind je die? Hoed je voor mensen die alles zeker weten, vooral als je het zélf bent!

Zelfs in het Boeddhisme weten ze het niet zeker met de twijfel. Aan de ene kant wordt twijfel gezien als de kwade genius die Verlichting in de weg staat. Maar er is ook een stroming binnen het Boeddhisme die twijfel juist dé Kern van meditatie noemt.
De Britse schrijver en boeddhistisch leraar Stephen Batchelor schreef erover in zijn boek 'Het Geloof in de twijfel': kleine twijfel, kleine verlichting; grote twijfel, grote Verlichting. Geen twijfel > dan blijf je in het duister tasten. 
Het gaat in het leven niet om het vaststellen van de ultieme waarheid, maar om het accepteren van de twijfel die de Kern is van ons bestaan. Hoe groter de twijfel, hoe groter de Verlichting!

Aldus een samenvatting van het Happinez artikel
 

Spiegel van de twijfel

Een uitleg die 'verlichting' geeft want dan ben ik toch zeer op de goede weg met mijn eeuwige twijfelneiging..... Dit te lezen werpt toch een heel ander licht op de zaak voor ons twijfelaars.
In feite is het dus een hele spirituele eigenschap die je verder brengt op het pad van zelf-ontdekking en zelf-ontwikkeling. Pas als je je twijfel serieus neemt en nader onderzoekt, kun je er waardevolle inzichten aan ontlenen.

Mijn persoonlijke ervaring is dat het bij een keuzetwijfel niet helpt om met briefjes voor- en tegenargumenten te werken. Mijn lijstjes zijn dan steevast allebei even lang. Dat komt omdat je in je hoofd blijft hangen en op grond van rationele overwegingen tracht om een besluit te nemen, maar kiezen doe je vanuit je gevoel!

In een workshop haptonomie gingen we hiermee oefenen. De begeleidster legde 3 kleuren ronde placemats op de grond: rood stond voor ja, groen voor nee, en blauw voor 'ik weet het niet'. Ze nodigde ons uit om met onze keuzevraag in gedachten op alle 3 de placemats te gaan staan en er gebeurden metéén hele bijzondere dingen.
Toen ik met mijn vraag op rood ging staan voelde ik me ogenblikkelijk draaierig en misselijk worden, bij groen werd ik heel blij en voelde me licht en vrolijk en bij blauw ervaarde ik niets. Het antwoord was duidelijk en gaf ook een innerlijk gevoel van Rust.
Ik hoefde niet meer over alle voors en tegens na te denken welke keuze ik moest maken en rijtjes argumenten te verzamelen. Mijn gevoel wist het direct en dat hoefde ik alleen maar te volgen.

Zo eenvoudig kan het zijn en nu ik dit schrijf, vraag ik mezelf af waarom ik bovenstaande simpele methode niet vaker toepas bij keuzedilemma's.
Dat zou me een hoop kopzorgen (het woord zegt het al!) schelen.
Ik geef het jou ook graag als tip mee.

Zit je in een stressvolle keuzesituatie en kom je er niet uit, leg dan genoemde 3 kleurenvellen op de grond of een papier met JA, een met NEE en een met ONBEKEND erop.
Ga met je keuzevraag op de 3 verschillende vellen staan. Ervaar wat dat energetisch met je doet en welk gevoel het per optie bij je oproept .

Ik durf er vergif op in te nemen dat veel van je mentale getwijfel dan smelt als sneeuw voor de zon en dat van binnenuit spontaan voelbaar is wat het juiste is om te doen.

En zo niet, bedenk dan: IK TWIJFEL, DUS IK BESTA.....!!

Mirjam

Met dank aan het bronartikel 'Troost voor Twijfelaars' van Anne Wesseling uit Happinez nr 2 van 2016, themanummer over Liefde

 


 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

31jan

Hoe zit het met jou en je Zelfgevoel?
Heb je vertrouwen in jezelf en de dingen die  je doet, in de beslissingen die je neemt of ben je een "eeuwige" twijfelkont?
Sta je achter je besluit of ben je een grote weifelaar?


Voor 2017 heb ik een tarot Jaarlegging gedaan: de Jaarkaart Overgave in het midden en per maand 12 kaarten blind daaromheen. Toen ik deze een voor een omdraaide was de eerste kaart voor de maand januari 'twijfel'.
Daar moest ik wel even van zuchten want twijfelen is juist iets waar ik heel graag vanaf wil. Ik heb er al mijn hele leven last van, maar gelukkig wordt het in de loop der jaren steeds minder. En kom ik er gaandeweg achter dat deze 'vooruitgang' vooral veel te maken heeft met beter in contact zijn met mijn gevoel en daar op (durven) vertrouwen.

Ik heb de definitie van 'twijfelen' op Internet opgezocht en kwam daar een uitleg tegen die eveneens over het woord 'weifelen' gaat; beide termen zijn met elkaar verwant. 

Twijfelen en weifelen drukken allebei uit dat er geaarzeld wordt, dat iemand besluiteloos is. Beide termen worden vaak door elkaar gebruikt. Het verschil is minimaal en in de praktijk komt het op hetzelfde neer. In de meeste contexten zijn weifelen en twijfelen allebei mogelijk, al bestaat er wel een nuanceverschil.

Weifelen is verwant aan het werkwoord wuiven; het betekent zoiets als 'heen en weer bewegen tussen twee (of meer) mogelijkheden.

Weifelen heeft vooral de betekenis van aarzelen, 'dubben of je iets wel of niet zult doen'  en past in zinnen als:  'de atleet weifelde even, maar schreef zich toch in voor de wedstrijd of:' 'hij weifelde bijna een halve minuut voor hij antwoord gaf, maar deed ten slotte toch z'n mond open'.

Twijfelen is afgeleid van het telwoord twee en duidt op een innerlijke tweestrijd: of het een, of het ander. Twijfelen wordt gebruikt in keuzesituaties en heeft vooral de betekenis van 'niet weten wat te doen of welk alternatief te kiezen'.  Ook: iets niet zeker weten. Bijvoorbeeld: 'Ik twijfel tussen de Samsung en de Apple' of 'Ik twijfel over de juiste schrijfwijze van przewalskipaard',  'Ik twijfel aan  zijn goede bedoelingen.' 

Ik herken beide definities en gebruik ze door elkaar heen.
Zoals je in mijn blog 'Gemiste kans' kunt lezen had de juiste beslissing nemen vroeger voor mij de lading van leven op dood.
Dat is er in de loop van de tijd gelukkig wel afgegaan. Het maakte in mijn geval vooral dat ik achteráf vaak twijfelde of ik het wel goed had gedaan. Het heeft voor mij veel met onzekerheid te maken en angst om het fout te doen.

Had ik maar, als ik maar....
In mijn jonge jaren stond ik in mijn vriendenkring bekend als "Mirjam had ik maar, als ik maar".
In mijn hoofd speelde ná een besluit, steeds de film af 'wat er gebeurd zou zijn als...." ik wel of niet die bepaalde keuze had gemaakt. Want dan had mijn leven een heel andere wending genomen!

Omdat ik geen goed contact had met mijn diepere gevoel wat ik zélf nu echt wilde, was ik makkelijk beïnvloedbaar en ging vaak (te) snel mee met de mening of het advies van anderen. Mijn vader heeft in die zin wel een stempel op mijn leven gedrukt.
Ik wist bijvoorbeeld zeker dat ik naar Utrecht wilde om te studeren, het leek mij een fantastische stad om op kamers te gaan, maar ik wist alleen niet wát.
Zelf dacht ik aan psychologie maar daar hadden mijn ouders niet veel mee op. Het advies van mijn vader, die zelf meester in de rechten was, was om rechten te gaan studeren "want daar kon je alle kanten mee op".
Ik wist eigenlijk al metéén dat dat niets voor mij was, maar ik wilde zó graag naar Utrecht en had geen alternatief dus heb ik impulsief de sprong gewaagd, waar ik na een maand al grote spijt van had: Had ik dat maar niet gedaan.....

Die rechtenstudie bleek inderdaad helemaal NIETS voor mij!

Ik viel erg uit de toon tussen de Koorballen en rechten'trutjes' met mijn henna haren, paarse jas en dito schoenen.
Mijn medestudenten zagen er standaard uit alsof ze naar een bruiloft gingen en ik liep daar als een verdwaalde hippy tussen.
In de introductiedagen voor nieuwe studenten had ik leuke lui leren kennen maar die gingen sociologie of psychologie studeren. Ze zaten in hetzelfde gebouw. Met de lift moest ik één etage hoger zijn en dan zag ik mijn soortgenoten met pijn in het hart in hun vale spijkerbroek gezellig met elkaar staan keuvelen en ik steeg door naar de ballenafdeling.

Mijn studententijd in Utrecht kenmerkte zich door grote eenzaamheid en het gevoel er niet bij te horen. Wat inderdaad ook zo was
Na een half jaar ploeteren, inhoudelijk was de rechtenstudie ook helemaal niets voor mij al is er een goede advocaat aan mij verloren gegaan, ben ik overgestapt naar de Sociale Academie. Dat was een compromis: toch iets sociaals maar geen universitaire studie meer.
Want zoals het vak economie mij opbrak, zag ik mijzelf ook geen ster zijn in statistiek, gezien mijn chronische onvoldoendes voor wiskunde op de Middelbare School.

De Sociale Academie heb ik met grote moeite afgemaakt. Ik vond het een waardelóze studie en had niet het gevoel dat ik daar nu echt iets had geleerd. Eindeloze en oeverloze discussies, geen fatsoenlijke boeken maar een overdosis aan stencils waar je je hele huis mee kon behangen en veel 'a-sociale' reakties, ook van docenten.
Ik zag mijzelf aan het eind van die 4 jaar geen cliënten met problemen helpen en van mijn afgestudeerde "collega's" had ik ook geen hoge pet op. Ik zou zeker niet naar hen toegaan als ik met iets zat!
Ik heb me jarenlang geschaamd voor het feit dat ik een "studie" maatschappelijk werk had gevolgd en verontschuldigde mij steevastal  bij voorbaat dat ik op de Sociale Academie had gezeten als mensen vroegen wat voor "opleiding" ik had gedaan.

Pas járen later, met het leven als leerschool, had ik het gevoel dat ik wat te bieden had op hulpverleningsgebied en heb ik wat banen in die richting gehad. En nu ben ik (natuur)coach en schrijf ondermeer deze blogs om anderen te laten delen in mijn opgedane wijsheid en levenservaring die ik graag doorgeef.

Kiezen
Toen ik járen geleden naar een lezing ging over keuzes maken, stelde ik de vraag wat ik het beste kon doen, of ik voor situatie A of B moest kiezen en hoe ik daar achter kwam. Het maalde al weken rond in mijn hoofd en ik kwam er maar niet uit.
De bekende Amerikaanse voorgangster gaf slechts als antwoord 'just do it'. Ik voelde me enorm bekocht, had ik hier nu €25 voor betaald om zo'n antwoord terug te krijgen?!
De vriendin die mij had uitgenodigd met haar mee te gaan, wist echter de diepere bedoeling van dit antwoord uit te leggen: het maakt in feite niet uit welke keuze je maakt want er is geen goede of foute keuze, er is alleen ervaring!

Ik moet eerlijk zeggen dat het enige tijd heeft geduurd, wel een paar jaar zelfs, voordat ik deze uitleg begreep én er vrede mee had. In eerste instantie vond ik het een 'dood doener' waar ik helemaal niets aan had in mijn beleving.
De opmerking kreeg pas veel later betekenis omdat ik toen inmiddels het overzicht plus de ervaring had dat zogenaamde 'foute keuzes' achteraf vaak heel juist waren gebleken en me inderdaad een ervaring hadden gegeven waar ik innerlijk rijker van was geworden en die ik niet had willen missen.

Sindsdien is het 'had ik maar, als ik maar....' gevoel zo goed als verdwenen; ik hoor het mezelf eigenlijk nooit meer zeggen.
En het is ook al jaren niet meer mijn bijnaam!

Hoe zit het bij jou met de keuzes en besluiten in je leven?
Wie of wat speelt een rol bij je besluitvorming of de keuze die je maakt?
Wat hebben de zogenaamde 'foute' keuzes je aan ervaring(en) gebracht die je - achteraf bezien - niet had willen missen?
En die wellicht een 'transformatie' hebben betekend op je levenspad?

Voel je vrij om op deze blog te reageren en je ervaring te delen!


Mirjam

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

23jan

Herken je dat: mensen die zichzelf heel spiritueel vinden, maar die nergens op aanspreekbaar zijn en alles buiten zichzelf leggen en naar je terugspelen?

Ik heb het inmiddels al een aantal keren meegemaakt en ben er super allergisch voor. Het doet me denken aan de houding die in de jaren '80 op de Sociale Academie heerste: 'Hoe laat is het?' 'Wat denk je er zelf van?!'.

Daar knapte ik destijds al behoorlijk op af.
Evenals op het feit dat mede-studenten én docenten op wat dan een "Sociale" Academie heet, zich juist vaak heel a-sociaal opstelden! Ditzelfde ervaar ik regelmatig bij mensen die de mond vol hebben van spiritualiteit maar dit zelf niet 'leven'.

Onder het mom van spiritualiteit kun je alles recht breien wat krom is heb ik al vaker gemerkt en dan voorál naar jezelf toe.
Het ergste daarbij vind ik de starheid die aan de dag wordt gelegd en het blind zijn voor eigen aandeel en steeds alles bij jóu terugleggen als je aangeeft iets niet prettig te vinden, met reakties als: 'dat mag jij vinden' of 'waarom raakt het je, wat spiegelt dit van jou' en dergelijke teksten.

Dit soort mensen met hun reakties halen echt het bloed onder mijn nagels vandaan en begrijpen doe ik er niets van.
Hoe kán het dat iemand die zichzelf zo spiritueel vindt en het alsmaar heeft over 'eigen verantwoordelijkheid' niet bereid is om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor eigen gedrag?  
Daar kan ik met mijn pet niet bij!  En dit maak ik júist vaak mee in zogeheten 'spirituele kringen'.

Het is het 'Sociale Academie' effect van steevast de bal terugspelen, maar geen antwoord geven op de vraag en zelf buiten schot blijven.
Dat is dan nog tot dááraantoe, maar als je dan 'spiritueel werker' of coach bent (of jezelf zo noemt), verwacht ik toch een andere houding. Zeker van mensen die jóu willen leren hoe je het beste op jeZelf kunt vertrouwen!

Ik heb dit recentelijk weer eens meegemaakt bij iemand die een workshop over dit thema gaf (op jezelf vertrouwen) en die ik als onzuiver ervaarde in haar reakties.
In plaats van de workshop te volgen ben ik afgehaakt en heb het contact dat voor mij niet goed voelde verbroken.

Het speciale is dat ik juist daardóór, door op meZelf te vertrouwen en niet mee te gaan in de onzuivere en starre houding van de begeleidster, een enórme Krachtboost heb gekregen doordat ik trouw aan mezelf en mijn eigen gevoel ben gebleven!
Sindsdien stroomt de energie aan alle kanten. Ik vraag me ten zeerste af of de betreffende workshop wel hetzelfde indringende resultaat zou hebben gehad.....

Deze ervaring maakt dat ik er steeds méér van terugkom om de "Wijsheid" bij een ander te halen of via een aktiviteit onder begeleiding van een externe "deskundige".

Het gaat er vooral om hoe ik ZELF, vanuit eigen Kracht en van binnenuit, bij mijn EIGEN Wijsheid kan komen.
Dat heeft deze situatie mij heel duidelijk laten ervaren en dáárin zit voor mij ook de Winst.

Het is dé ultieme uitdaging om te vertrouwen op je eigen inzicht en deskundigheid ervaar ik steeds vaker, wát de buitenwereld ook zegt of doet, of hoe die je probeert te overtuigen van eigen gelijk.
In feite weet je diep van binnen zelf alles al, de kunst is om daar bij te komen als je daar geen (voldoende) contact mee voelt. 

Daar kan de natuur je bij helpen! 
Het fijne aan de natuur is dat die altijd zuiver en puur is, niet uit is op winstbejag, machtstrijd of manipulatie, of mensen in een bepaalde richting willen duwen.

De natuur IS en oordeelt niet, heeft geen kritiek of commentaar en speelt niets onzuiver naar je terug.
De natuur nodigt je IN STILTE uit om te putten uit haar intrinsieke oeroude Wijsheid en je daardoor te laten spiegelen.
Het "enige" wat je nodig hebt is de bereidheid om in de spiegel van de Natuur te kijken.

Probeer het eens uit: ga met een vraag die in je leeft de natuur in en laat je verrassen door alles wat je opvalt aan beelden, geluiden, gevoelens, symbolen die onderweg spontaan op je pad komen (letterlijk en figuurlijk) en ervaar wat je daarbij beleeft.

De kunst is om dit vanuit je Hart en een plek van Innerlijke Stilte te doen en uit je Hoofd te blijven, je gedachten en verwachtingen los te laten en nergens iets van te vinden, maar vooral te ervaren.

Wat laat de natuur je zien of beleven?
Wat wordt er bij je geraakt?
Krijg je een antwoord of inzicht of een fysieke sensatie?
Komen er associaties of herinneringen boven, emoties misschien?


De natuur speelt alleen maar iets naar je terug door je te spiegelen en je bewust te maken van wat er al in je leeft aan kennis en wijsheid. Of roept wellicht vragen bij je op, waarbij je wel graag gecoached zou willen worden door een deskundige buitenstaander.

Let dan goed op bij wie je terecht komt en hoe het contact voelt en blijf trouw aan jezelf als je merkt dat je fricties tegenkomt bij de betreffende persoon.
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden....
Luister naar jezelf en ben trouw aan je gevoel. Vertrouw op de signalen die je Hoger Zelf je geeft en luister/handel daarnaar.

Door in de hierboven geschetste situatie bij mezelf te blijven is er spontaan een TRANSFORMATIE op gang gekomen die ik niet had willen missen!!
Een mooie illustratie van wat 'voor jeZelf kiezen' al niet teweeg kan brengen.
Dit wens ik jou ook toe.

Vertrouw op jeZelf en je eigen gevoel en laat je niet gek maken door je omgeving. Jij bent het zélf op wie je al die tijd hebt gewacht!

Mirjam

COMMENTS
Cathja 2017-01-23 13:44:35 Waarover ik las wil ik gaan werken. dank voor de wijsheid die u of je me toestuurde,waarin ik verder hoop.
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17jan

INSPIRATIE, wat betekent dit voor jou? Door wie of wat word jij geïnspireerd in je leven en hoe ziet die inspiratie er uit?

Wonderlijk op welke manier en op welk moment inspiratie plotseling tot je kan komen.

Letterlijk betekent inspiratie: inblazing. En zó voelt het ook. Vanuit het niets, lijkt het, wordt me sinds begin januari ineens de ene ingeving na de andere "ingeblazen" en kan ik niet meer stoppen met blogs schrijven.
Na tijden niets geschreven te hebben, ik had geen inspiratie, dient het ene na het andere onderwerp zich aan als een soort 'diarree' in mijn hoofd en is de aandrang niet meer te stuiten, het móet eruit!

De aanleiding vind ik zelf wel bijzonder.

Door in een betalingsconflict voor deelname aan een zogenaamd "spirituele" workshop voor mezelf te kiezen, ben ik onverwacht zó in mijn Kracht en in de Flow terecht gekomen, dat ik gewoon niet meer kán stoppen met schrijven en het een na het ander aan inspiratie uit mijn pen vloeit, zonder dat ik er überhaupt over nadenk, het ontstaat gewoon.
Ik heb al zoveel onderwerpen dat ik daar wekelijks wel een jaar mee kan vullen.
Een aantal concept teksten staat al in de wachtrij.

Wonderlijk vind ik zelf. Waar komt deze plotselinge stroom ineens vandaan?

Het heeft ALLES te maken met 'voor meZelf kiezen', met 'grenzen aangeven' én op meZelf en mijn EIGEN GEVOEL vertrouwen en daar ook naar handelen.
In plaats van meegaan met de "waarheid" van de ander die niet zuiver voelt en me daaraan aan te passen 'uit angst om iets te missen'.

Ik heb de betreffende workshop niet gevolgd maar het thema ervan 'Op jeZelf vertrouwen', is door de situatie vanzelf ontstaan en dát geeft een enórme boost, daar heb ik blijkbaar geen workshop of uiterlijke coach voor nodig. De juiste coach blijkt in mezelf te zitten en inspireert me in hoge mate!

2017 wordt het jaar van bij meZelf blijven én op meZelf vertrouwen en mijn eigen GEVOEL/VERLANGEN volgen.

Dat kan me wel eens honderden euro's voor begeleiding van buitenaf gaan schelen, waar ik weer heel veel andere dingen voor kan doen.
Het versterkt mijn Zelfvertrouwen in hoge mate en inspireert me dus tot schrijven. Leek die inspiratie "opgedroogd", het schrijversbloed kruipt waar het niet gaan kan en openbaart zich in ene weer helemaal.

Er is zóveel wat ik wel met jou als lezer wil delen. Zoveel thema's en ervaringen uit mijn leven waarvan ik denk dat die voor veel meer mensen herkenbaar zijn en dat ik door het delen daarvan iets te bieden heb, dat je je daar als lezer aan kunt spiegelen en je voordeel mee kunt doen.

Ik word zelf eveneens graag door ervaringen van anderen geïnspireerd en vind het fijn om te lezen hoe anderen met voor mij herkenbare zaken omgaan of zijn gegaan.
Ook al zijn we allemaal anders, we lijken in veel opzichten ook op elkaar en niets menselijks is ons vreemd, toch?

De illusie 'uniek' te zijn, heb ik al lang geleden opgegeven. Vanaf mijn 15de riep ik al dat ik 'anders dan anderen' wilde zijn' en géén huisje boompje beestje leven wilde, met een man, twee kinderen, koophuis, auto voor de deur en 3 weken per jaar met het hele gezin op vakantie. Dat idee vond ik dodelijk!

Zo is het in mijn leven dan ook niet gegaan maar of dat nu 'uniek' te noemen is?
Een dergelijk leven inspireerde me in ieder geval niet en ik ben andere dingen gaan doen die ik wél inspirerend vond, onder andere reizen.

Anno 2017 is het thema INSPIRATIE dus ineens heel actueel en wordt me zomaar in de schoot geworpen. In ieder geval als het gaat om interessante onderwerpen om blogs over te schrijven.

Ook op andere gebieden wil ik graag meer geïnspireerd worden, maar je kunt het niet afdwingen heb ik gemerkt.
Je kunt er wel naar op zoek gaan en je er voor openstellen. Maar ook dát had ik niet gedaan, althans niet bewust, en ineens is die schrijfinspiratie daar zonder er op uit te zijn. Het overviel me 'out of the blue' van de ene op de andere dag.

Maar wellicht dat het zaadje hiertoe al wel eerder was geplant zonder dat ik het in de gaten had, dat zou heel goed kunnen.
Zoals ook diep verscholen in de donkere winteraarde prille zaadjes zich roeren die straks met een voorzichtig stengeltje boven de grond uitkomen om naar t Licht te groeien.
De stengeltjes gaan blaadjes vormen en een knop en wie weet wat voor mooie bloem daar dan uit gaat ontstaan, gevoed door zon en regen. 

Ik laat me graag verrassen en wacht met nieuwsgierige spanning af wat mijn plotselinge blog-schrijf-inspiratie voor vrucht/bloem voort zal gaan brengen in de komende maanden.

Ik ben er klaar voor!

Hoe zit het met jou en jouw inspiratie?
Waar word jij door gevoed?
Waar krijg jij energie door 'ingeblazen' ?


Mirjam

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

10jan

Ken je dat gevoel, dat je ergens een beslissing over neemt omdat iets wel of niet goed voelt en dat je achteraf gaat twijfelen of je wel de juiste keuze hebt gemaakt en je nu niet iets mist daardoor wat je niet had willen missen?!

Dit gevoel is een steeds terugkerende rode draad in mijn 58-jarig bestaan, wat ik vroeger altijd omschreef als 'mijn gemiste kans syndroom', want het was heel heftig én energie-vretend, zelfs obsessief kan ik wel zeggen. Mijn burnout in 2001 is er door ontstaan.

Náchten zwetend wakker gelegen over de beslissing aangaande een nieuwe matras die ik had gekocht en een en al paniek of het wel de goede was. Ruilen kon niet meer en ik had er een fiks bedrag voor uitgegeven.

Als mensen me vroegen wat voor werk ik deed waardoor ik burnout was geraakt, moest ik altijd zeggen dat ik op 't moment van mijn burnout niet werkte, maar dat persoonlijke patronen de oorzaak waren.
Men dacht eerder nog dat een burnout automatisch met werk en een te hoge werkdruk te maken had. Op dat moment wist ik zelf nog niet dat ik ook hooggevoelig was en dat het dáár ook mee samenhing, maar dit even terzijde.

Terug naar mijn matras.
Ik ben hulp gaan zoeken want ik had zelf ook wel door dat hier iets anders aan ten grondslag moest liggen. Het was te belachelijk voor woorden vond ik, om een burnout te krijgen naar aanleiding van een zogenaamde miskoop van een triviaal onderwerp als een nieuwe matras!

Mijn 'gemiste kans syndroom' had altijd eenzelfde verloop: vooraf heel veel twijfel ten aanzien van de te nemen beslissing, maar achteraf nog véél meer twijfel en dat ging steevast gepaard met een enórm zelfverwijt en boos op mezelf zijn.
Het voelde steeds alsof de wereld verging en het een zaak van 'leven op dood' was of ik wel het juiste besloot.

In een regressie-sessie kwam ik erachter dat dit ook inderdaad het geval was en dat de angel van mijn 'gemiste kans paniek' in een vorig leven lag, waarbij ik een beslissing had genomen met vérstrekkende gevolgen en daarbij inderdaad het leven had gelaten.
Ik heb de beelden die ik in die sessie heel helder voor me zag daarna meteen geschilderd om ze tastbaar te maken en zowel het beeld als het bijbehorende gevoel staan nog op mijn netvlies gegrift alsof het gisteren was.

Het is sindsdien wel beter gegaan maar echt helemaal weg is de twijfel of ik wel de juiste beslissing neem nooit.

Nu heb ik in mijn leven ook wel beslissingen genomen die ik achteraf beter ánders had kunnen doen en waarbij ik voorál teveel naar anderen heb geluisterd (o.a. mijn vader) en heb gedaan wat ZIJ goed voor mij vonden in plaats van wat ik eigenlijk zelf echt had gewild.
Maar dat is niet uniek voor mij alleen, dat zullen veel meer mensen bij zichzelf ongetwijfeld herkennen neem ik aan?!
Wie neemt er nooit eens, onder invloed van de buitenwereld, een besluit wat je uit jezelf toch anders genomen zou hebben?

Mijn therapeute van destijds gaf aan dat ik moest kijken naar het gevoel dat ik had op het momént dat ik mijn beslissing nam.
En niet achteraf gaan twijfelen omdat het resultaat anders uitpakte dan ik had verwacht of gehoopt.
En eveneens, en dat vond ik wel een eye-opener, dat je op een gemaakte beslissing ook weer terug kunt komen en je een ándere keuze kunt maken.
Dat had ik zelf nog niet bedacht.

Er is in de loop der tijd wel het nodige veranderd wat ik vooral merk aan mijn koopgedrag. Ik heb het niet meer nodig om van alles twee (!) te kopen omdat ik niet kan kiezen en dan achteraf paniek voel omdat ik het andere heb gemist, vanuit mijn 'kiezen = verliezen' gevoel. 

Ik hoef ook niet meer dágen lang alle winkels af te struinen en alles met elkaar te vergelijken en weer en weer, voordat ik een keuze maak. Het malen na afloop is ook zo goed als verdwenen.
Maar dan heb ik het over aankopen en niet over andersoortige, meer emotionele keuzes en beslissingen waar méér van afhangt.

Ik ben er inmiddels achter waar mijn keuze dilemma nog meer mee te maken heeft: ook met een oud loyaliteitsgevoel uit mijn kindertijd naar beide ouders met wie ik een moeizaam contact had tijdens mijn kinderjaren, vooral met mijn moeder.
Je kunt als kind niet kiezen voor één van beide ouders, want je hebt de zorg en aandacht van allebei (!) nodig. Als je kiest voor de een 'verlies' je de ander en vice versa. Dus hield kiezen in mijn beleving altijd een verlies-situatie in.

Inmiddels is het 2017 en staan de zaken er gelukkig danig anders voor.

Mede omdat ik veel méér contact heb met mijn gevoel én met mijn intuïtie vanwege mijn 'hooggevoeligheid'.
Hierdoor kan ik sneller keuzes maken en beslissingen nemen, zonder dat ik daar op terug hoef te komen of achteraf over ga piekeren 'of ik het wel goed heb gedaan'.
Dit wordt versterkt doordat later regelmatig blijkt hoe goed mijn besluit is geweest en dat mijn gevoel het wel degelijk bij het rechte eind had, zelfs als anderen een andere opvatting hebben!

Het blijft wel een zwakke plek, want juist dán ga ik gemakkelijk weer aan mijn eigen gevoel twijfelen en ben ik geneigd om mee te gaan met de ander en diens gevoel meer op waarde te schatten dan dat van mezelf. Het proces is nooit "klaar"....
Vooral als het om zogeheten 'gevoelszaken' gaat. Dan vind ik het een hele uitdaging om bij mezelf te blijven en te onderscheiden wát een juist en aanvoelend 'gevoel' is en wát een emotie, wat er van mezelf is en wat van de ander.

Ik word er gelukkig steeds beter in om bij mezelf te blijven én op mezelf en mijn eigen gevoel te vertrouwen. Ook al betekent dit in sommige gevallen dat ik afscheid moet nemen van mensen of situaties die me aan t hart gaan of gingen. Dan is er inderdaad sprake van een verlies.

Máár, heb ik intussen ervaren: liever iets verliezen wat niet (meer) bij mij past of wat ik als onzuiver ervaar, dan mezelf verliezen en me tegen wil en dank aanpassen omdat ik dénk iets van de ander nodig te hebben wat ik zelf niet heb en zou missen.
Ik ben er intussen óók achter dat zich altijd weer nieuwe mogelijkheden aandienen en er mensen en situaties op je pad komen die béter voor je zijn en béter voelen dan hetgeen je vaarwel hebt gezegd. 

Het citaat 'als God een deur sluit, opent hij elders weer een raam'  heeft zich al vaker bewezen.
Ik wijt dat overigens niet aan een 'God' die de touwtjes van mijn leven in handen heeft, maar ik ervaar het wel degelijk als Kosmische Leiding en dat 'niets voor niets gebeurt'.

Door deze ervaring maar vaak genoeg op te doen, wordt het vertrouwen in mijn Intuïtie en Zelfgevoel versterkt: dat ik kan varen op mijn eigen kompas en niet afhankelijk (meer) hoef te zijn van de mening of uitspraken van anderen.

Ik kan je zeggen: dit is een BEVRIJDING !!
Die wens ik jou ook toe: Geloof niet alles wat een ander zegt, durf te vertrouwen op je eigen gevoel !


Mirjam

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

03jan

Het oude jaar 2016 is voorbij en het nieuwe jaar 2017 is van start. Misschien heb je goede voornemens gemaakt, of net als ik dit nieuwe jaar een motto of intentie mee gegeven?

Het jaar 2017 is vandaag net 3 dagen oud. Ik vind het voor mezelf altijd fijn om het nieuwe jaar een speciaal thema mee te geven, wat dan mijn focus is voor de komende 365 dagen.
Deze keer heb ik daartoe een tarot jaarlegging gedaan voor het jaar 2017 en daaruit kwam als Jaarthema OVERGAVE naar voren!

Heel bijzonder, en tegelijkertijd ook weer niet, dat ik eind december spontaan een collage heb gemaakt met ..... ja, je raadt het al 'Overgave' als thema in het middelpunt. Omgeven met citaten als:

- Loslaten is een vorm van Overgave

- Overgave: loslaten en opnieuw beginnen

- Overgave: volg het niet-weten en laat je leiden door je Hart

- De salto van Overgave: loslaten in het vertrouwen dat je wordt opgevangen, met een bijpassend plaatje van iemand die een salto maakt en inderdaad wordt opgevangen.
 


Veel citaten dus die met 'loslaten' te maken hebben.
We hebben net het jaar 2016 losgelaten, met alle lessen, leuke en ook minder leuke ervaringen die daarbij hoorden.
In aanvang naar het nieuwe jaar ontstond daarbij dus tegen het einde van het vorige jaar de Overgave collage en dan nu de Overgave tarot Jaarkaart

Toeval bestaat niet!

OVERGAVE

Het heeft vaak de klank van zo'n spiri cliché kreet, net als 'loslaten' overigens.
In de Happinez las ik ooit in een artikel dat "hoe meer je je met loslaten inlaat, des te meer je juist aan het vasthouden bent", een doordenkertje....
Ik kan dit soort termen soms ook gewoon níet meer hóren qua "spiritueel elite jargon" ! En wie bepaalt eigenlijk of je iets los moet laten of niet?!


Mijn OVERGAVE collage


Ik kijk liever naar de natuur om te zien hoe het daar aan toe gaat met betrekking tot deze beide thema's en dan zie ik dat de natuur zich als vanzelf en moeiteloos overgeeft aan haar eigen ritme van loslaten, groei, bloei en verval/weer loslaten.
Het is een natuurlijke cyclus waarin 'loslaten' helemaal niet zo moeilijk of bijzonder is, maar gewoon haar eigen ritme volgt zónder daar speciaal iets voor te hoeven DOEN: loslaten gebeurt gewoon, net zoals de natuur zich daar ook "gewoon" aan overgeeft.

Waarom is het voor ons mensen dan steeds zo'n 'hot item' en psychologiseren we deze natuurlijke ritmes steeds met onze eigen lading achter deze terminologie? Voer voor psychologen....

Onderzoek bij jezelf maar eens wat deze termen 'Overgave' en 'Loslaten' met je doen en ben daarbij eerlijk naar jezelf, wat ontdek je?
Wat betekent loslaten voor jou en wat heb je zelf met Overgave?


Ik ben blij met dit jaarthema van Overgave. Het helpt me om dit als focus bij me te houden als het leven met al haar verwikkelingen en uitdagingen zich weer aandient en ik de neiging voel me te verzetten tegen dat wat is en 'het' naar eigen hand te willen zetten.
Eén blik op Overgave en ik kan mezelf voorhouden dat ik - net als de natuur - alleen maar moeiteloos met de stroom mee hoef te gaan en ik dan als vanzelf loslaat wat niet bij me past.
En laat ik nou toch vandaag, op de 3de dag van dit net geboren jaar, die ervaring spontaan op mijn pad krijgen! Wederom een bevestiging dat 'toeval niet bestaat'.

Bij een jaarlegging (leuke tip om te doen, het kan deze hele maand nog!)  trek je niet alleen je Jaarkaart maar kies je blind voor iedere aparte maand een tarotkaart.
De 12 verschillende thema's staan ieder voor de energie die voor jóu bij deze maand hoort. De betreffende kaart kun je zien als leidraad voor die maand, wat je een steuntje in je rug kan geven als je even je rode draad kwijt bent. En dat werkt, heb ik vandaag ervaren!

Mijn thema voor januari blijkt twijfel te zijn.
Hoewel herkenbaar, was ik hier in eerste instantie niet zo blij mee. Maar de vragen en tips die bij het twijfelthema horen, hebben mij een belangrijke stap verder gebracht op deze dag 3 van dit nieuwe jaarpad.

Een van de belangrijkste adviezen is je eigen twijfel te bevragen en te luisteren naar de antwoorden die je jezelf hierop teruggeeft. Zonder een lang en gedetailleerd verhaal op te hangen, komt mijn belangrijke inzicht van vandaag erop neer dat ik als vanzelf loslaat wat niet bij me past, als ik mijn eigen gevoelens serieus neem en me overgeef aan de boodschap hiervan!

Tot mijn eigen grote verrassing hoefde ik geen énkele moeite te doen om me over te geven en los te laten: ik luisterde naar mijn gevoel, bevroeg mezelf op mijn twijfels ten aanzien van wat ik voelde en kwam heel simpeltjes tot de hele makkelijke conclusie dat de twijfel eigenlijk "alleen maar" een oud angstpatroon is waar ik niet meer in mee hoef te gaan.

EEN GIGA OVERWINNING OP MEZELF !!

Concreet betekent dit dat ik vanuit volle overtuiging een streep heb gezet onder een contact wat voor mij heel onzuiver voelt, dat ik het angst stemmetje weersta dat zegt 'dat ik nu iets belangrijks mis' .

In plaats daarvan VOEL ik aan den lijve, hoe deze beslissing om trouw te zijn aan mezelf en me over te geven aan mijn eigen gevoel, me enorm IN MIJN KRACHT zet, waardoor ik zonder moeite loslaat wat niet langer meer goed voelt en daar dan ook niet meer over hoef te twijfelen in mijn hoofd.

Geen twijfels aan mezelf  en geen twijfels aan wat ik voel.......
Ik geef me over en laat los, wát een RUIMTE! Dát wens ik jou ook  van harte toe voor 2017!
 

HAPPY NEW YEAR !!!

 

Mirjam

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

14feb

De achtergrond van Valentijn

Midden februari smachten we met zijn allen naar de Lente. Na een lange, koude en donkere winter verlangen we naar een energetische opkikker. En wat geeft meer vitale energie dan de Liefde in al haar facetten?!
Op 14 februari vieren we Valentijn. Valentijnsdag is genoemd naar Sint Valentijn. Over Valentijn doen verschillende legendes de ronde. 

Een van de verhalen vertelt dat Valentinus priester was en in het geheim koppeltjes in de echt verbond, terwijl dat door de Romeinse Keizer was verboden omdat je ongehuwde mannen makkelijker als soldaat kon laten opdraven dan gehuwde. De overtreding van dit verbod leverde deze Valentinus de doodstraf op.

Een andere versie zegt dat Valentinus de blinde dochter van Asterius, toenmalig stadhouder van Rome, op miraculeuze wijze genas en dat Asterius zich onder de indruk van dit wonder tot Christen bekeerde.
Valentinus zou een briefje hebben bezorgd aan de dochter van Asterius, op wie hij inmiddels verliefd zou zijn geworden, met de ondertekening 'van jouw Valentijn'. Volgens de legende zou daar de traditie vandaan komen om kaartjes aan geliefden hiermee te ondertekenen.

Hoe het ook zij, in ongeveer 500 na Christus maakte de toenmalige Paus 14 februari tot de feestdag van Sint Valentijn en werd Sint Valentijn de patroon van geliefden. 14 februari werd de Hoogdag van de Romantiek: een gelegenheid om kaartjes, liefdesbrieven, bloemen en cadeautjes uit te wisselen. Vooral in het Victoriaanse Engeland was deze feestdag populair. Engelse emigranten importeerden deze Valentijns traditie ook in Amerika. Sins 1400 worden er al geschreven Valentijnskaarten verstuurd.

Bij ons was het Valentijnsfeest tot voor de Tweede Wereldoorlog nauwelijks bekend. Met de komst van Amerikanen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog raakte deze traditie hier ook enigszins ingeburgerd, al zijn het vooral de media en horeca die de commerciële Valentijnsgebruiken de laatste jaren flink hebben aangezwengeld.

Heden ten dage is Valentijn bekend als een 'Liefdesfeest', één van de momenten in het jaar waarin we onze geliefden of dierbaren letterlijk of figuurlijk in de bloemetjes zetten: een dag om onze Liefde, Vriendschap of waardering voor de ander uit te drukken.

uit: Natuurrituelen, een innerlijke reis

Persoonlijke betekenis van Valentijn

In vroeger tijd, herinner ik mij, was Valentijnsdag dé gelegenheid om anoniem (!) een kaartje of attentie te sturen naar je geheime Liefde. Ik kreeg ooit een bos bloemen thuis bezorgd met een kaartje zonder naam erop, pas jaren later kwam ik erachter wie de verzender was!
Dat is natuurlijk heel spannend en romantisch, maar het is óók romantisch om je geliefde of een dierbare vriend of vriendin te verrassen met een (originele) attentie en zo je waardering te uiten voor wat de ander in jouw leven betekent.

In het RTL programma 'All you need is Love'  worden voorbijgangers op tv gevraagd of zij wel eens tegen een partner, ouder of kind zeggen dat ze van de ander houden. Dan blijkt dat dit in de praktijk nogal tegenvalt en dat mensen vaak een drempel over moeten om 'ik hou van jou' hardop uit te spreken. In het programma worden ze dan uitgenodigd dit ter plekke, mét camera,  te doen en wordt de geliefde persoon thuis 'aangenaam' overvallen met dit bericht. Uiteraard zijn alle partijen dan geraakt en ontroerd.

Sinds ik een nieuwe Liefde heb in de persoon van Bert (zomer 2015) is het regelmatig 'Valentijnsdag' en word ik vaker verrast met een lieve attentie in de vorm van een prachtig boeket bloemen, een heerlijke fles wijn, gezellig etentje of andere verwennerijen en vooral ook veel complimenten.

Het thema van de Liefde houdt mij al lange tijd bezig, ook op spiritueel gebied. Er zijn héle boeken geschreven over de Liefde en haar diverse vormen.
Zo heb je de 'romantische liefde', de 'erotische liefde', de viendschappelijke liefde, de 'ouder-kind liefde' de broer-zus verbinding, dierenliefde en niet te vergeten de 'Goddelijke of Onvoorwaardelijke of Hogere Liefde' met een Hoofdletter. Bij deze laatste vorm gaat het vooral om 'liefde zonder oordeel', mogen zijn wie en zoals je bent en in ieder mens (en dus óók in jezelf) "het Goddelijke" zien.
De zogeheten "Zieleliefde" kan zich als een rode draad door alle vormen heen bewegen.

Het mooiste Valentijds cadeau is voor mij ook hélemaal te mogen ZIJN wie ik ben, zonder eisen of voorwaarden van de ander waaraan ik zou moeten voldoen. Eisen en voorwaarden die ik naar mezelf regelmatig (nog) wel heb. Dit is met name voor mij het hele dierbare en bijzondere in mijn relatie met Bert.
Bertus Valentinus verrijkt mijn leven en ik naar verluid ook het zijne.
Ik VOEL me stevig(er), rustig(er), en ook gelukkig(er) met mezelf door dit contact. In mei van dit jaar word ik 58 en de voorspelde 'betere tweede helft van mijn leven' is merkbaar aangebroken. Een béter Valentijnscadeau is toch niet denkbaar?!

De spiegel van Valentijn

Als je het Valentijnsfeest als spiegel wilt gebruiken, kun je jezelf afvragen hoe het met jou en de Liefde in je leven is gesteld.
Welke vormen van liefde ervaar je, waar verlang je naar of waar heb je behoefte aan? Dit kun je je afvragen als je een relatie hebt, maar eveneens kun je jezelf deze vraag stellen als die op dit moment in je leven ontbreekt.
Zeg je wel eens 'ik hou van je' tegen een dierbaar persoon in je omgeving? Zeg je dit überhaupt wel eens tegen jezelf? Hoe is het met de liefde en compassie voor jezelf gesteld?

Een van de oefeningen die je mogelijk wel kent is de spiegeloefening met jezelf: kijk dagelijks in de spiegel en zeg 'ik hou van je' tegen je spiegelbeeld en ervaar wat dat met je doet. En wellicht is het een idee om niet alleen de ander maar óók jeZelf op Valentijnsdag eens te verrassen met een lieve attentie.....

Mirjam, 14 februari 2016

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Tags

SPIEGELING School voor Intuïtieve Natuurcoaching 06-42 36 51 44 info AT spiegeling DOT net KvK 30215230